zaterdag 6 oktober 2012

Playfestival 2012 @ Muziekodroom


Blaudzun
Fotoverslag : Playfestival

Met : Joy Wellboy, Kabul Golf Club, Nelson Can, Great Mountain Fire, Palmbomen, Pioneers Of Love, Pomrad, Blaudzun

zondag 19 augustus 2012

Pukkelpop 2012 @ Kiewit

Fotoverslag : Pukkelpop

Pukkelpop 2012 zullen we maar ‘Pukkelpop 2.0’ noemen.  Het lijkt alsof iedereen, organisatie inclusief, dit als een soort reboot wil zien. Schoon schip maken of zoiets ?  Al was dat niet echt nodig, toch niet omdat er nergens schuld ligt bij de storm-editie van vorig jaar.  Maar we kunnen ons wel iets voorstellen bij een nood aan een positieve vibe voor deze editie.

Die was er ook, al vanaf je het terrein betrad merkte je gewoon dat het festival helemaal terug was.  In ieder detail kon je een enorm gevoel van gastvrijheid opmerken.  De badges die de medewerkers droegen met ‘So Good To See You’ erop in vrolijke letters, de kleuren van de tenten, doorgetrokken naar de gehele terreindecoratie en vooral, ja toch, de festivalgangers zelf.  Er heerste een bijzonder fijn sfeertje, en het mag duidelijk zijn, deze editie mocht opnieuw over muziek gaan.
We bekijken PkP altijd een beetje als een winkeltocht van drie dagen. Veel ga je zoeken naar producten die je nog niet of nog niet zo goed kent.  Af en toe stop je bij een zekerheid.  We trokken er in gezelschap van een fotografe op uit en vonden veel fijne bandjes terug, soms goed verstopt in veel te warme tenten, maar op een uitzondering na was het altijd fijn winkelen.
Rizzle Kicks
Eerste halte op donderdag : de mainstage, omdat het zo vlakbij is, voor ‘Rizzle Kicks’, Britse hiphop uit Brighton rond het tweetal Jordan Stephens en Harley Alexander.  Ze vonden de weg naar de muziekindustrie dankzij youtube video’s en de hierdoor opgewekte interesse van Island records.  De band is sterk in het maken van video’s en proberen bij zowat iedere track die ze op een album parkeren een video te maken.  Dat lukt aardig, en resulteert ook live in een behoorlijk grote kennis hoe je een live act dient te visualiseren.  Ze houden onze interesse vast voor een dik halfuur en zetten nauwelijks stereotiepe hiphop clichés op dat toch wel grote podium neer.
Iets wat een klein uurtje later Snoop Dogg wel zou doen voor een van zijn laatste hiphop optredens. Het zal reggae worden in de toekomst voor Snoop.  Die dan ook nog zichzelf in Snoop Lion herdoopte.
Intussen speelden de Ijslanders van Of Monsters And Men in de Marquee niet het verhoopte feestje bij elkaar.  Het hitje ‘Little Talks’ zat op het einde van de set die voor de rest veel te weinig spankracht had om tot dat moment te wachten. 
The Horrors
Een lot wat eigenlijk ook de Horrors beschoren was, we passeerden er kort, en het klonk trager en geforceerden dan we hadden gehoopt.  De Britten hadden hun befaamde shoegaze thuis laten liggen, en worstelden zichtbaar met de warmte.
Chromatics
Maar het leuke is dat er op PkP altijd wel ergens anders een band speelt op het moment dat degene waar je naar staat te kijken begint te vervelen.  Chromatics bv in de Castello.  Al vier albums uit, en nog veel te onbemind.  Sinds hun debuut in 2003 toch al is de band gaan evolueren van post punky lo-fi  naar een bredere soundscape sound.  Hun recentste ‘Kill For Love’ staat vol hypnotizerende nummers waar Cocteau Twins en New Order de inspiratie lijken te zijn.  Live laten ze echter die bijzondere sound zowat achterwege, en laten ze die heerlijk zwevende nummers vergezeld gaan van een zinloze beat.  Dit maakte hun optreden niet meteen het hoogtepunt van de dag waar we een beetje op gehoopt hadden.  Zeker niet onaardig, maar dat beatje hoefde zeker niet.
Hoogtepunt van de eerste PkP-dag was zeker niet Björk, al was het waarschijnlijk allemaal zeer conceptual-art gewijs verantwoord wat ze op dat podium neerzette, maar het boeide ons voor geen meter.  Het publiek aan de mainstage droop dan ook gestaag af, net als wij op zoek naar een treffendere afsluiter voor die dag.
The Big Pink
Die vonden we ook niet in The Big Pink, die nochtans voortreffelijk, en wel degelijk zwaar shoegaze uithalend, openden met ‘Velvet’ uit hun debuutalbum. Maar meteen erna werd teruggegrepen naar dat verschrikkelijke tweede album en kreeg ook de club niet meer dan een paar honderd belangstellenden voor de hardwerkende Schotten.
Waar zat iedereen dan ?  Wel, in een tjokvolle Marquee voor Feist.  Die eigenlijk een oneerlijk gevecht leverde tegen de bonkende boiler.  Dit resulteerde eigenlijk in een bizar Feist concert, niet meteen ingetogen, en zelfs voorzien van bindteksten.  Ze hield alles zo up tempo mogelijk, en deed dat uitstekend.   Als je Mastodon kan coveren met verve, dan kan je ook tegen die storende boiler op.  Feist op PkP leek nog het meest op een performance van haar oude Broken Social Scene.  Niet qua songs uiteraard, maar de attitude mocht er zeker zijn.  Een zeer fijne afsluiter van een uitstekende eerste dag.

De vrijdag startte met het net missen van Freaky Age, en dat was te oordelen naar wat we in de verte hoorden toch minstens een beetje jammer.

Vondelpark
Beginnen deden we wat later, je komt altijd zoveel volk tegen op PkP dat praatjes slaan een niet onbelangrijk onderdeel is van het event.  Maar toch, we zijn hier om zoveel mogelijk bands te zien, en om een valse start goed te maken vertrekken we op survivaltocht richting Castello voor ‘Vondelpark’.  In tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden geen Nederlanders, maar Britten die veel mosterd zijn gaan halen bij Joy Division. Zoiets wekt altijd onze interesse op.  In een bloedhete Castello maakten we die vaststelling alleszins niet, een en ander klonk eerder prettig fris en geenszins gebonden aan Division dogma’s.  De zanglijn lag misschien nog iets in de buurt van wat Ian Curtis zou geproduceerd kunnen hebben, maar verder heeft de band een duidelijk, zelfs unieke, eigen sound ontwikkeld waarnaar het zeer prettig luisteren is.  Ook bij een temperatuur van tegen de vijftig graden.  Het is dan net zo prettig als je de tent terug uitloopt, en terecht komt bij een goeie dertig graden, dat het lekker fris aanvoelt.
Ondanks dat de affiche in de tenten veel lekkers te bieden heeft besluiten we voor het eerst in 27 jaar de PkP randanimatie te gaan bekijken. Het is gewoon te warm in de tenten, en de mainstage heeft tot de avond valt niet zo heel veel te bieden.  We passeren de Petit Bazar, waar het prettig foute boel is en Batamatiq waar we een heus privé feestje krijgen aan onze tafel.  Iemand trapt zich pleuris op een fiets die aangesloten is aan een ‘sfeer-o-meter’ en we proberen onze fotografe in te wisselen bij Rent-a-friend.  Bizar en hoogst amusant. 
De wandeling brengt ons ook even langs het monument op de festivalweide voor de slachtoffers van vorig jaar, en we versnaperen met een Arabische tea en een zoet koekje vooraleer we eerder toevallig eigenlijk in de dancehall tegen Jakwob Liveaanlopen.  Een multi instrumentalist die tegenwoordig ergens tussen post-dubstep en minimalistische jazz lijkt rond te hangen.  Misschien ken je’m nog het best van 'Here With Me’, een single die hij op zijn eigen Boom Ting Recordings uitbracht een paar jaar geleden.  Of van zn remix van Ellie Goulding’s Under the Sheets.  Live alleszins een belevenis, de ouwe zak in ons hoort leuke flarden Peter Gabriel terwijl we eigenlijk meer Kano of Mista Jam dienen te horen.  Een aangename verassing.
Een ontdekking rijker vinden we het al iets minder erg dat in diezelfde Dance Hall straks Sebastian diende af te zeggen.

Band Of Skulls
Opnieuw Marquee voor Band Of Skulls, die makkelijk lijken te scoren bij een publiek dat niks anders had verwacht dan deze oerdegelijke show.  Hitjes (oa Death By Diamonds And Pearls en Friends) mooi op het einde van de set geplaatst, en voor de rest een act op het juiste moment in de juiste tent.  Geen oplawaai, maar degelijk.
Keane deden het even later beter dan verwacht op de mainstage.  Nog steeds rank en poppy, maar met veel meer hoeken en zelfs na twee cd ’s vol experimenten met het recente ‘strangeland’ terug aanknopend met hun vroegere zelf.  Live ook minder bitter dan tijdens hun vorige PkP passage,  het is een fris optreden, zelfs met de loden hitte die over de mainstage hangt.  Het bijna frivole positieve concert heeft dan ook dankzij afsluiter ‘Is It Any Wonder’ toch nog een heel sterk orgelpunt.  Tom Chaplin kan als geen ander een publiek bespelen, en je blijft, ook al ben je niet meteen een fan, toch gewoon staan.  Knap zonder meer.
Lykke Li
Voor de rest van de dag raken we niet meer bij die mainstage weg, dat krijg je als je een ouwe diehard Stone Roses fan bent.  Maar voor Brown en Manny op het podium verschijnen bekijken we eerst even of die mainstage niet wat te groot is voor de Zweedse Lykke Li.  Ze speelde haar debuut ‘Youth Novels’ al op PkP in 2OO8 en deed dat toen, zeer vroeg in de ochtend in een tentje, bijzonder knap.  Jaren later op de mainstage kon ze makkelijk bevestigen.  Weg was dat verlegen jong ding van toen, in de plaats stond een welliswaar fijn gestyleerde, maar ook ervaren performer.  Als je gedacht had dat het één lang wachten zou zijn op ‘I Follow Rivers’ zat je er naast.  Haar set boeide van de eerste tot de laatste seconde en eigenlijk kon het ons niet meer schelen of ze dat door de magician naar een hoger niveau getilde hitje, nog zou spelen of niet.  Ze deed dat uiteraard wel en liet het voorafgaan door een gestoorde versie van ‘Get Some’, bijna zoals ze dat vorig jaar bij Jools Holland liet horen.
Stone Roses
Veel meer dan een opwarmer voor de Stone Roses dus, al konden die wel wat opwarming gebruiken.  Zoals verwacht brachten ze een greatest hits set, met een beetje ‘Second Coming’, maar vooral veel uit die sufgehypte debuutplaat.  Ze openden bijna rommelig met I Wanna Be Adored, maar kwamen steeds beter in een lekker ritme.  Maid Of Stone, She Bangs The Drums, Waterfall etc… passeerden allemaal met verve.  Brow was redelijk bij stem, maar de band was gewoon in topvorm.  De gitaarpartijen klonken begeesterend, zelfs na al die jaren,  en bij Fools Gold dreef de hele zaak gewoon op perfectie.  Afsluiten deden ze met ‘I Am The Resurection’ en ook dat moment was pakkend.  Zo pakkend dat we na het concert gewoon zijn blijven staan voor nog een stuk dj set van Chase & Status.





Dag drie op PkP is meestal een moeilijke en met de temperaturen die men op zaterdag op ons losliet was de vermoeidheid van de twee voorgaande dagen nog’s dubbel zo zwaar.  We besloten onszelf een minder zwaar programma op te leggen en veel aan het waterinfuus te hangen.  Dat laatste lukte aardig, het eerste een stuk minder.
The Joy Formidable
We hadden willen openen met Coem in de Walblief tent maar het werd toch The Joy Formidable op de mainstage.  Hun eerste wapenfeit is het singletje ‘Austere’ in 2008.  Het Welsche drietal met eyecatcher Ritzy Bryan pompt de mainstage vol erotiek en adrenaline op het middaguur.  Ze putten gretig uit hun twee albums ‘A Balloon Called Moaning en The Big Roar’, al is dat eerste eigenlijk niet meer dan een ep.  Het is een band met een heel specifiek geluid, de ritmesectie leunt tegen een metalsound aan terwijl de gitaarpartijen heel effectgestuurd zijn.  Die combinatie laat onze haren rechtop staan voor een klein uur.  Hun performance is vlekkeloos en naar de strot grijpend.  Er loop natuurlijk vanalles mee, en jah, die effectjes verbloemen ook een heleboel  technische laagstandjes, maar hey zo mag het van ons hoor.  Straks staan op dit podium de Foo Fighters en die hebben genoeg ‘naturel’ bij.  ‘Austere, A Heavy Abacus, I Don’t Want To See You Like This en vooral Whirring’ maken van dit optreden voor ons het hoogtepunt van PkP 2.0.
Daughter
Als we meteen erna naar de Marquee afzakken voor Howler kan dat dan alleen maar minder zijn vreesden we.  Dat bleek ook, waarna we besloten het wat rustiger aan te doen bij Daughter bv in de club.  Elena Tonra was duidelijk verrast met zoveel belangstelling (een volle club) en was terecht een beetje bang dat haar ingetogen gitaarfolk het niet zou redden voor zulk een massa.  Toegegeven, deze band zie je beter in een donker concertzaaltje ergens op een duistere avond maar toch viel ze duidelijk op door haar talent.  Gezegend met een gouden stem en een uitstekende band moet dit ooit gaan lukken.

Jessie Ware
Het werd enkel maar warmer, en ja, we worden ook een dagje ouder, dus dachten we aan pauzeren.  Dat was buiten die fotografe gerekend waar we deze pukkelpop editie mee mochten doorbrengen.  Die had nl een tip voor me, en geen denken aan om die niet minstens te gaan uitchecken.  We hebben het over een ouwe backing vocaliste van oa Jack Penate die de perfectie van Sade kan benaderen.  Uiteraard is dan onze nieuwsgierigheid gewekt en we bleven in diezelfde club hangen waar Jessie Ware voor een twee hoogtepunt zorgde van deze PkP editie.  Ze maakt een soort van garage-soul-jazz waarvoor je met gemak in veertig graden hitte, koude rillingen blijft produceren.  Ze heeft een aanstekelijk singeltje gemaakt, vorig jaar ergens en dat heet ‘Running’.   Dat kan je ook terugvinden op haar al even aanstekelijke album ‘Devotion’.  Ook hier een bandje erbij waar men een prachtige nuance kan leggen.  Mocht je dit gemist hebben op Pukkelpop 2012, je kan herkansen in de AB op 24 november.  Een absolute aanrader.
We druipen letterlijk af richting mainstage voor All time Low, en de bandnaam mag daar meteen ook als bespreking gelden.  Toch maar even pauze dan, op het terrein, gek genoeg net op de plek waar we vorig jaar stonden toen die storm losbrak.  Uitgerekend daar ondergaan we de indrukwekkende minuut stilte.
We missen Bob Mould die ‘Copper Blue’ speelt dankzij een noodgedwongen pauze en besluiten de zaak niet meer te forceren en rond de mainstage te blijven kamperen. The Hives doen met verve wat ze altijd doen, ondanks de hitte en als even later de Black Keys het podium opstappen is er aan die mainstage al geen doorkomen meer aan.  We missen een pak bands omdat je geen meter meer vooruit kan door het nu al samengetroepte volk.  Het is een beetje balen maar er zit niets anders op. We hebben niet genoeg lettertjes op het polsbandje om achterdoor te kunnen naar de andere stages.

The Black Keys
De Black Keys zijn degelijk, maar ook niet meer dan dat.  Op Werchter in 2010 zagen we ze overtuigender en vooral lekkerder spelen.  Ondanks het feit dat 'El Camino’ een uitstekend album is deed het live erg weinig met me deze keer.  Was het dan echt die hitte ?  Of de anticipatie op Foo Fighters ?  Misschien inderdaad wel een klein beetje dat laatste toch.   Dat we duidelijk niet de enigen waren met dat gevoel bleek toen een half uur voor hun optreden de mainstage totaal volgelopen was.  Het werd geadverteerd op de lichtkranten, nooit eerder gezien op PkP. 
Foo Fighters
Een dikke twee uur Foo Fighters resulteerde in de ene muzikale high na de andere.  Ach, een mens mag een beetje fan zijn toch ?  Meteen bij opener White Limo zat het al goed, wat zeg ik goed ? Legendarisch goed, het stopte geen seconde meer.  Persoonlijke hoogtepunten waren ‘Walk’ en ‘These Days’ beiden uit Wasting Light, waar Dave Grohl bij These Days dan ook nog’s liet noteren dat ie een heel grote meneer is bij zijn tribute naar de slachtoffers van de storm vorig jaar.  Ze spelen een hele tijd niet meer live, vernamen we een week later, eigenlijk mag dat ook wel, zolang ze maar ooit terugkomen. Niet alleen als band, maar ook naar Pukkelpop.
Pukkkelpop 2.0 was gewoon een heerlijke, bijzonder fijne editie.  Misschien wel de leukste ooit. Vooral omdat het festival er opnieuw stond, omwille van de fijne sfeer.  Men meende het met die ‘so good to see you’.  Nog van dat volgend jaar graag.
(Andy Surleraux)


zondag 29 juli 2012

Suikerrock 2012 @ Tienen

Fotoverslag : Suikerrock

Suikerrock in Tienen had dit jaar een zo mogelijk nog diversere programmatie als voorgaande jaren. Donderdag en vrijdag stonden in het teken van de classic rock.  ZZ top en Alice Cooper zouden dan grootste dingen moeten doen, terwijl op zaterdag en zondag het accent op de meer pretentieloze popmuziek lag, met veel Belgen die meedongen naar een suikeren medaille.


Moyostar
Moyostar
Veelbelovend, en de verwachtingen werden dan ook nog ingelost. Openers op donderdag Moyostar deden dat verre van slecht, al blijft er helaas ook weinig van hangen.  We hoorden nogal wat te voorzichtige rock.  Een stem ook die te vaak in de buurt van Ed Kowalczyk leek rond te hangen. Maar als opener zeker niet slecht.

In de tropische hitte van afgelopen donderdag was energetisch rocken weinigen gegeven.  The Union al helemaal niet. Hun podiumbeurt was nogal vermoeiend, veel klassieke gitaarlicks en nogal erg American eighties hardrocky.  U kent die tijd nog wel, foute haartooien en gestreepte spandexbroeken.


Triggerfinger
Triggerfinger
Tienen was dus best behoorlijk happy toen Triggerfinger het podum opvloog.  Hier zat ondanks de hitte een pak energie samengebundeld.  De band die recent nogal wat kritiek te slikken kreeg pareerde gespast met de vette set.  Uitstekend werk van een zwetende ritmesectie, waar bassist Paul zn muzikale middenvinger opstak naar zijn kriticasters.  Hij noemt het journaille graag 'selders' en fulmineert op facebook over zoveel onbegrip.  Hoeft ie eigenlijk niet te doen.  Triggerfinger heeft, getuige hun passage op Suikerrock, nog niets aan kracht ingeboet.  Laat het tegendeel gewoon waar zijn, we hoorden vettige bluesy gitaarriffs van Ruben Block, bij het nekvel grijpende versies van 'is it', 'all this dancing around' en vooral 'soon'. De Tiense markt had een ietwat enthousiaster mogen reageren, vooral omdat dit concert bij belachelijk hoge temperaturen voor een frisse douche zorgde. Afsluiten deden ze met de 'I follow rivers' cover, voorzien van klinkende kopjes en glazen zoals alleen een Mario Goosens dat kan.


ZZ Top
ZZ Top
Dan had je ZZ Top als headliner op donderdag, één van de voorbeelden van Triggerfinger.  Heren op leeftijd al, behalve de drummer nog steeds met kabouterbaard.  Een drummer trouwens die in vergelijking tot Mario Goosens niks weg had van een wilde rock-'n-roll vellenmepper.  Je zou hem eerder aan boord van een cruiseschip in een orkestje zien spelen.  Passie weg ? Of hoeft het allemaal niet meer zo nodig ?  Het zal de leeftijd zijn denken we.  Je kan moeilijk iconen als ZZ Top de erkenning weigeren waar ze na een halve eeuw absoluut recht op hebben.  Maar het maakte toch nogal weinig indruk in Tienen.  De hits passeerden de revue, maar enkel 'gimmme all your loving' kon enigzins bekoren.  Een voor ons vrij slappe set.  Op naar vrijdag voor beterschap.


Status Quo
Status Quo
Die kwam er slechts bij Status Quo, die de markt compleet in extase speelden.  De hits passeerden aan sneltreintempo.  The Quo, nochtans ook op leeftijd hadden er zichtbaar lol in.  Francis Rossi en Rick Parfit zijn zo op elkaar ingespeeld dat je iedere noot in de set kan voorspellen.  Maar laat dit het nu net zo leuk maken.  De begeestering die ze meehadden was zo besmettelijk.  Zelfs de diehard Channel Zero fans, die hun band een uurtje vroeger een slechts matige prestatie hadden zien neerzetten, gooiden haren en heupen in een uurlange boogie.  Knap, en dit had best mogen headlinen.


Alice Cooper
Alice Cooper
Al deed, toegegeven, de poppenkast van Alice Cooper dat ook niet echt slecht.  Veel theater op het podium, en er liep zo ontzettend veel 'mee' dat het bijna gelijkstond met een dvd'tje kijken.  Backing vocals die gewoon te perfect waren, een show die dankzij haarfijne regie het wel deed, en Vincent Furnier die nog steeds een echte rock-'n-roll stem heeft, maakten het een genietbare show.  Maar echt meer was het ook niet. For old times sake.

Zaterdag beloofde meer, al hadden we toch wat twijfels over het programmeren van Luk Van Acker als opener op zaterdag, toch de jongerendag op Suikerrock.  Hij speelt anno 2012 immers 'the ship'. Iets wat ie in 1984 voor het eerst deed op het legendarische Seaside festival.  Op dat moment, onze eerste opdracht ooit trouwens, was het merendeel van het publiek hier op de markt in Tienen immers nog grotendeels vloeibaar.  Openen deed ie met uiteraard 'the ship', dat hoort zo in dit concept, en ja, meteen raak. Z'n band klonk veel coherenter dan op bv Genk on Stage een kleine maand geleden. Voor de medemens die niet mee is met dit concept even dit : 'The Ship' is een legendarisch belpop album wat LVA begin jaren tachtig uitbracht en wat hem definitief op de kaart der Belgische groten neerplantte.

Luk Van Acker
Luk Van Acker
Dat album wordt nu 28 jaar later op een aantal Belgische festivalpiodia integraal opnieuw live gespeeld.  Een en ander zou kunnen kaderen in de reunie dingetjes die er onder impuls van de Ab rewind concerten zijn gekomen.  Maar toch is er meer, de relevantie nl, en die is best groot.  The Ship klinkt nog steeds verdraaid actueel.  Opener The Ship, meteen erop dus, gevolgd door een totaal geafricaniseerde versie van 'rain'.  'Zanna', het is erg dat het zo gezegd moet worden, kent U dan weer enkel van Studio Brussel's Music For Life, maar het is een van de iconen uit de Belgische popmuziek.  Een lovesong vol dramatiek, en ooit door Anna Domino van backing vocals voorzien.  Die madam was nooit te evenaren dachten we, maar in Tienen kregen we zowaar dezelfde koude rillingen tijdens de song als in De Panne in 1984.  Hier kwamen de backings van zijn eigen dochter Trixie (in 84 ook nog in productie duidelijk) en uh een zekere... Zanna.  Een wicht, met een stem die Anna Domino wel niet doet vergeten, maar die toch stevig in de buurt komt.  Zanna, heet Zanna, omdat haar ouders het nummer leerden kennen via het radioprogramma van Gust de Coster. (Vrijaf op woensdagnamiddag weet u nog ? nee ? ... ok dan, vraag's aan opa .)  Leuk wel, om de juffrouw uit te nodigen om haar eigen naam te komen bezingen op Suikerrock.  De rest van the ship is straf, 'Heart and Soul', 'keep talking'  en 'wildlife' zijn chillingly good.  Luc Van Acker, omringd met een dijk van een band, en na al die jaren eindelijk op dat Suikerrock podium in zijn eigen stad.  Of zoals hij zelf zei "na 24 jaar eindelijk door de security geraakt, en helemaal tot op het podium'...

School Is Cool
School Is Cool
School is cool dan : "het beste wat Belgen op een fetivalpodium kunnen neerzetten anno 2012' riep Ilse Liebens het publiek toe voor de Belgische Arcade Fire het podium betrad.  Klopt, gewoon duidelijk een feit, niet meer of minder.  Al is dat etiketje Aracde fire er intussen al een stuk over.  Ze zijn meer dan een doorslagje geworden. Sterk openen met 'the world is gonna end tonight', Nele Palinck in hotpants en een ritmesectie die de Tiense markt gewoon in de fik steekt.  Je vergeet er zelfs de powerfratsen van de Tiense security even door.  Muzikaal klopt het gewoon helemaal, ze pakten reeds een Werchters podium in een paar weken geleden, en doen dat hier in Tienen met zoveel gemak over dat je inderdaad mag spreken van een Belgische gouden medaille in festivallen.  Misschien moeten ze gewoon zoals Luk Van Acker dat drie decennia geleden deed, zelf het buitenland maar intrekken.  Gewoon doen, en ervan uitgaan dat kwaliteit wel vanzelf komt bovendrijven.  Deze band is zo interessant dat ze rustig zelf dat initiatief moeten kunnen nemen.  Zet alle marketing en andere label plannen opzij.  Doe het gewoon, dit zal werken.


't Hof Van Commerce
't Hof Van Commerce

't Hof van Commerce Je moet het maar doen, ruim een uur plat Izegems tegen het tempo van een mitrailleur de Tiense markt op vuren.  Ik bgrijp er nog steeds geen ruk van, van dat taaltje dan, maar het is ook nu weer bijzonder leuk.  't hof van Commerce is volgens google een café-restaurant, zich situerend naast de Stavelebrug en bovendien met zicht op de Ijzer, ergens in een West Vlaamse gemeente, maar we doelen uiteraard op de tweeling uit Izegem, aangevuld met Limburger 4T4 die sinds de release van 'stuntmann' afgelopen februari, live ook meerapt.  We wilden  toch even horen hoe een Limburger in't Izegems rapt.  Blijkt dat ie't op een redelijke vorm van algemeen Nederlands wil houden, en je moet al redelijk heavy luisteren om hem te horen.  Neemt niet weg dat Kowlier & Buyse nog steeds meesterlijk van beats voorzien worden door de man.  Het Tiense publiek lust dit wel, zeker op dit uur, half zeven en dan de markt al zien feesten; dat hadden we de afgelopen twee dagen hier nog niet gezien.


Arsenal
Arsenal
Na de jongens van commerce dreigde de hemel boven Tienen met dondere wolken, maar op een spatje na bleef het droog.  Een ideaal decor wel voor een voortreffelijk optreden van Arsenal.  Een vol uur genieten van een van de mooiste livebands van dit land.  Knappe lange versies van Estupendo en Longee, Suadade en Lotuk.  Dat in een mix van zowat alles wat dansbaar is.  Pop, hiphop, dance, wereldmuziek, house, you name it.  Voorzien van een bijzonder fijn geluid ook.  We zeggen het wel vaker, de geluidsman in de pa toren zou gewoon beschouwd dienen te worden als een bandlid.  Je kan geen Arsenal optreden ondergaan zonder die geluidsman. Peter Claes, als het goed is zeggen we het zeker.  Gabriel Rios werd op het podium gepresenteerd als gastvocalist.  We hadden een beetje gehoopt dat Sheila Divine man Aaron Perrino er zou bijzijn, maar naar het schijnt heeft die man het tegenwoordig te druk met culinaire dingen.  Niet dat Rios dat slecht deed, integendeel, de man rapt alsof het genre in Puerto Rico werd uitgevonden.

We springen even een dag verder, want de markt stond tijdens afsluiter Mika zo vol dat er geen doorkomen meer aan was.  Daar komen we zo meteen op terug.
Tom Dice heeft zoals zo vaak op Suikerrock de niet zo prettige taak om de zondag te openen.  Hij mag dat deze keer doen met ook al songfestival coryfee Iris, die van randpodium naar de mainstage verhuisde.


LMFAO
LMFAO
Er staan een aantal vroege Texas fans al op hun plek vlak voor het podium. Die krijg je daar niet meer weg tot Spiteri straks de Summer sun komt brengen, maar dan meteen als slotakkoord.  Suikerrock zit er bijna op, vier dagen is en blijft veel.  De schwung kwam er dit jaar maar matigjes in, een eerste keer bij Alice Cooper op vrijdag, en zaterdag een paar keer in de namiddag met School is cool en Arsenal, en in de avond zeker met LMFAO.  Bij die laatste viel er trouwens enkel sfeer te zien, zowel op als voor het podium.  De hele markt draaide door bij het ondergaan van een overdosis American Dance crew toestanden.  We graaien even uit het visuele aanbod : een roze pluchen teddybeer als dj. De in spandex verpakte achterkant van een uh.. danseres dan maar ?  Gigantische opblaas-zebras, een ton confetti, een heuse video vertoning tussen de , nou ja, nummers in.  Acts eerder eigenlijk. Van nummers kan je nauwelijks spreken bij LMFAO. We hadden de directe afstammelingen van Berrie Gordie toch een beetje meer muzikale erfenis toegedicht, maar dat zat er niet in. Veel poeha, wel leuk voor een feestend publiek.


Mika
Mika
Mika mocht een half uurtje later de zaterdag afsluiten, en deed dat volgens de beproefde formule. Markt meteen in vuur en vlam alweer, want hij opende sterk met 'big girl' en 'relax'.  Je zou denken dat dan meteen zn beste kruit verschoten is maar hij hield de show makkelijk op een hoog niveau. Veel happy huisvrouwtjes in gezelschap van bier zwelgende huisvaders.  De kroost voor één avond bij de buurvrouw naar de livestream van Tomorrowland kijkend. Geen slechte zaterdag dus, maar laten we het verder hebben over zondag.


Tom Dice
Tom Dice
Tom Dice werkt zich door zijn set terwijl we dit schrijven, en doet dat eigenlijk nog steeds best goed. Eigenlijk verdiend deze gast een gevulde markt, eerlijk.  Waarom niet ?  Hij maakt best smaakbare songs, zingt voortreffelijk, en heeft een uitstekende band achter zich staan.  Waarom loopt het Belgische festivalpubliek zo ontzettend warm voor Milow bv, en niet voor deze kwalitatief veel betere Dice ?  Een beetje jammer dat Iris in de set erbij moest.  Het deed Dice onrecht.  Het is ons een raadsel waarom Maurice Engelen dit soort combinatie er bij de organisatie wilde doordrijven.


De Mens
De Mens
Die van De Mens doen het al twintig jaar samen.  Alles bij elkaar geteld hebben ze in die tijd ruim 600 optredens achter de kiezen.  De kans dat u ze nog nooit gezien heeft is dus waanzinnig klein.  Maar ook voor de (eigen telling) 34e keer blijft een mens gig boeiend.  Tegenwoordig trouwens aangevuld met een toetsenist.  We zien een Vanderlinden met goesting.  Spitsvondig taalgebruik in teksten, ook in bindteksten.  Altijd leuk voor een keer's geen cliché's te moeten aanhoren tussen de nummers in.  'Dit is mijn huis' zet de toon meteen om dan toch even in te zakken.  'Kamer in Amsterdam' laat opnieuw een sterkere mens horen.  Gevolgd door 'Irene' en nu zakt het niet meer. Frank heeft er echt zin in, ondanks een slechts halfvolle markt.  Allemaal dik ok eigenlijk, maar ik honger naar nieuw werk.  Dit is een feestjaar, maar toch na de zomer maar's de studio opzoeken, om opnieuw heerlijk Nederlands op de onderdanen los te laten.


Gabriel Rios
Gabriel Rios
Een uurtje later heeft host Ilse Liebens één man met een gitaar in de aanbieding. Gabriel Rios, enkel met acoustic guitar.  Het vergt enige moed, maar daaraan heeft het de Puertoricaanse in New york residerend Belg nooit aan ontbroken.  Het begint wat aarzelend, maar na al die bombast van de laaste dagen is man met gitaar op zo'n gigantisch podium even wennen . Rios geeft zijn publiek ruim de tijd om te acclimatiseren en komt pas op dreef als er een wolk van applaus losbarst bij het aanzetten van Broad Daylight.  Dan is er geen houden meer aan, hij lost af tussen Jazz, blues, covert Hendrix's voodoo chile, tovert stokoude Cubaanse songs om tot hippe hoogtepunten, en laat kortom de hele markt genieten van waar hij zo goed in is.  Ontwapenend, eerlijk en vooral entertainend performen. Het gebeeurd niet zo vaak dat ik een hele set uitzit, maar bij deze man is dat steevast zo.  Helemaal zonder band.  Zelfs iemand van de Texas crew komt een kwartiertje mee heupwiegen.  Sharleen loopt al rond backstage, en we hebben al gewuifd naar elkaar. Komt helemaal goed binnen een paar uur...Maar zeker eerst nog Daan.


Daan
Daan
Isolde is naar de coiffeuse geweest, (volgens fotografe Ann Katrien Van De Velde heet zoiets een 'carré') en dat mocht gezien worden.  Het kapsel werd functioneel gebruikt bij het drummen, telkens het frivole (doch sexy elegante) hoofd meewiegde met de beat, zag je dat kapsel z'n ding doen.  Isolde nog beter laten uitkomen dat eigenlijk al kon.  Sjonge...leuke show.  Maar er werd ook nog gemusiceerd, enfin, met momenten toch.  Daan veroorzaakte zijn eigen stroompanne door tijdens 'victory' zn traditionele flesje-water act op te voeren; bij iedere drum woosh keilt hij wat water in het publiek.  In Tienen leek het mikken niet zo te lukken en sloot hij zijn eigen effectenbak kort.  Gevolg tien minuten geen Daan.  Je zou dan denken, "Niet goed voor het tempo van de gig", maar dat viel mee.  Bij de herneming werd 'Victory' uitgesponnen en dook ie het publiek in, het werd zowat de strafste versie ooit.  Nochtans kwam het ook bij Daan niet meteen op gang.  Iets teveel ernst a la Roxy Music tijdens de eerste vier nummers.  Pas bij Icon sloegen de eerste vonken over, iets later sloegen die nogal hard over, maar dat las u reeds.  Swedish designer drugs stuwde een op housewife anticiperend publiek voor het eerst naar een halve extase.  Maar we vergeten eigenlijk een zeer mooi moment.  Een gitaarpanne (!) zorgde tijdens 'Jamais neutral' voor een valse start, en ook daar bleek de herneming een voltreffer.  Isolde Lasoen, zeer elegant en sexy accentueerde het voortreffelijke filmnummer niet enkel met haar voorkomen, maar zong op mysterieus bijna chansonesque wijze een partij Franse erotiek de markt op.  Knap alweer op deze zondag. Afronden deed Daan met uiteraard Housewife in een laten we zeggen festivalversie.  Jammer dat the Player ontbrak, wegens zoveel tijdverlies geen bis. T'is dat anders Ozark Henry niet op tijd thuis zou raken.


Ozark Henry
Ozark Henry
Is het wel fijn bij Ozark Henry spelen ?  Je zou je dat kunnen afvragen als je de gezichten van de muzikanten bekijkt. Ze kijken allemaal een beetje zuur.  Piet Godaer zelf daarentegen, vroeger nochtans met een flinke scheut azijn in de aderen, lijkt wel herboren.  Een constante grijns, huppelend over het podium en zelfs interacterend met het publiek.  Dat begreep echter niet meteen wat de man die gekleed liep alsof hij net uit donker Africa was teruggekeerd waar hij een tot nog toe onbekende rivier had ontdekt, eigenlijk van hen wilde.  Piet zwaaide met armen en zowat alle andere lichaamsdelen, maar de massa bleef grotendeels stoïcijns ongebgrijpend toekijken.  Nochtans zat het muzikaal gewoon top, een uitstekend spelende band, Goddaer zelf in vocale topvorm produceerde de ene parel na de andere.  Zelfs sweet instigator kreeg niet eens herkenningsapplaus.  Een beetje vreemd, temeer daar dit eigenlijk puur genieten was.  Toegegeven, we zijn zo'n uitbundige frontman niet gewoon bij Ozark Henry, ook voor ons was het even wennen.  Of zijn het allemaal Texas fans die in onze Piet enkel een vreemde vogel zien die mooie popliedjes te grabbel legt ?


Texas
Texas
Sharleen is op Suikerrock aangekomen, er dwaalt een soft erotische spanning over de markt neer. Zo meteen de apotheose van een sterke festivaleditie.  Spiteri neemt na een halve minuut de markt over. Regiseert zelf hoe een en ander dient meegezongen te worden en blaakt van zelfvertrouwen.  Ze is een beetje ziekjes wauwelt ze met een Glaswegian accent dat net zo dik is als de rij Duitse fans die zich aan de linkerkant van het podium verzameld hebben.  Veel hits, we hadden niet anders verwacht, Summer Son, Black Eyed boy, maar geen prayer for you.  We hopen dat ze dat in de bis gestoken hebben.  De band draait een beetje op routine en Sharleen dient ze nu en dan met een snedige opmerking bij de les te houden.  Zelf heeft ze er enorm veel zin in.  Ze bespeeld het publiek met verve, ook al begrijpen die nauwelijks wat ze in dat Schotse taalje allemaal zegt.  Laat nu net bij Texas de enige plensbui van het festival eruit vallen.  Het is zoals Schots weer, nat, maar gelukkig niet enkel van de regen.  Er mag gezweet worden.  Maar ook geluisterd, naar nieuw werk bv 'Detroid city' beloofd voor die langverwachte nieuwe plaat.  De band is terug, zoveel mogen we weten, over directe toekomstplannen geeft ze geen krimp.  We zien wel.  Live is Texas absoluut nog steeds kwaliteit, al is het ook niet echt groots.  Gewoon degelijk, en dat had toch net iets meer mogen zijn. De nieuwe songs (ze speelden er nog twee) vallen een beetje in een gat in de set die voor de rest uit classics bestaat.  Maar Texas was een zeer mooie afsluiter voor een uitstekende Suikerrock 12.  Bissen deden ze maar één keer, I don't want a lover klonk een beetje vermoeid, en de allerlaatste song 'suspicious minds' was een eerbetoon aan Elvis.  Pff..  Alsof die dat nummer geschreven zou hebben.

We houden van concerten die nog urenlang blijven nazinderen, maar Texas slaagde erin zeer sterk te openen, maar steeds meer en meer uit te doven naar het einde toe. (Andy Surleraux)

Meer op : Suikerrock 2012

zondag 22 juli 2012

zondag 24 juni 2012

Genk On Stage 2012 @ Genk


Kraantje Pappie
Fotoverslag : Genk On Stage

Met : De Mens
         Alan Boots
         Daan
         Yevgueni
         Milow
         Sioen
         Stereo Images
         Random Ten
         Bravestars
         Kapitein Winokio
         Noble Tea
         Polatoid Fiction
         Allong Comes Mary
         Tyler Hilton
         Lili Grace
         Hong Kong Dong
         Luc Van Acker
         Ansatz Der Machine
         Susan Vega
         Compact Disk Dummies
         School is Cool
         Hooverphonic
         Kraantje Pappie
         Bandits
         Laura Omloop
         Midnight Directives
         Gers Pardoel
         De Held
         Echo Beatty
         Marco Z
         Gepetto And The Whales
         The Kyteman Orchestra
         Meuris vs De Leeuw
         The Scabs
         Will Tura

donderdag 14 juni 2012

Dé Kleur in E-Mineur-sessie @ Marconi Studio

Kleur in E-mineur, beeldende kunst werd muziek tijdens de slotshow van radio 1 in de marconi studio.
Dez Mona
Fotoverslag :Kleur in E-mineur

Meuris: Das Rudel (Joseph Beuys)
Dez Mona: Champagne Charlie (Nick Andrews)
Het Zesde Metaal: De herfst van mijn jeugd (Stijn Dierckx)
Lady Angelina: Deux femmes courant sur la plage (Pablo Picasso)
Senne Guns: De filmaffiche Cesar van Marcel Pagnol (Antoine Toé)
Hannelore Bedert: Afspraak (Luce)
Lalalover: Rustende vrouw (Rik Wouters)
Wouter Berlaen: Man met ijzerdraad in tuin (Roger Raveel)
Neeka: Come on, play it again nr.9 & nr. 6 (Raoul De Keyser)
Pieter Embrechts: Spooning Couple (Ron Mueck)

zaterdag 14 april 2012

zondag 25 maart 2012

Drummersfestival 2012 @ CC Het Loo


Gavin Harrison
Fotoverslag :Drummersfestival

Phil Baheux (Channel Zero)
Gavin Harrison (Porcupine Tree)
Tod Sucherman (Styx)
Chris Coleman (Chaka Kahn)
Nicko McBrain (Iron Maiden)
Appice Brothers (Vinny Appice Black Sabbath - Carmine Appice Vanilla Fudge)

Presentatie : Sean D'hondt - Dom Famularo