donderdag 25 juli 2013

Suikerrock 2013 @ Tienen

Fotoverslag : Suikerrock 2013

Donderdag 25 juli :


Spoil Engine
Suikerrock 2013 opent donderdag in de late namiddag met een band wiens zanger met zwangerschapsverlof is. Spoil Engine, binnen een paar weken ook op pukkelpop, probeert meteen de Tiense markt in brand te steken, maar mede dankzij de weergoden is die al dagen een Turks stoombad. Alles kleeft en plakt, en dat doet ook de set van Spoil Engine, vorig jaar nog op de Maes music stage hier, en nu een trapje hoger, en met gastzanger. Een makkelijke passage is het niet, vooral omdat we de band echt een kans willen geven, maar het blijft bij openingen zoeken in een mistgordijn van clichés zo afschuwelijk eigen aan het metal genre. De publieke opkomst helpt ook niet, om vijf uur staan er een veertigtal in spreidstand opgestelde camouflagebroeken een beetje met het hoofd te wiegen. Niet meteen een festivalstart waar je van droomt.



Vista Chino
Beterschap op komst echter, want Vista Chino, de zonder juridsche perikelen geplaagde voortzetting van Kyuss Lives laat meteen weten hoe je een festivalset dient neer te zetten. Al gaat het de eerste twee songs redelijk fout met de bassklanken van Nick Oliveiri, die een bizar overstuurde geluidmix meekrijgen. Even kijken we richting geluidstoren of er wel effecief iemand aanwezig is, en na anderhalf nummer blijkt de foh mixer wakker. Oliveiri komt terug tot zijn recht en duwt de band recht door een muur psychedelica de stonerles in.  Hij mag dan door QOTSA gedumpt zijn, en eigenlijk nooit naar waarde geschat, bij Vista Chino laat hij net zoals zijn eigen Mondo Generator duidelijk voelen dat deze sound zonder hem eigenlijk niet eens half overeind blijft. Al is dat meteen misschien te weinig eer voor de uitstekende zangpartijen van Garcia, maar Oliveiri laat de chemistry over het podium uitstromen. Fijne set, enkel veel te vroeg op de avond.

Bush krijgt meteen na Vista Chino de kans om te bewijzen dat ze relevant zijn. Niet makkelijk voor een band die een flightcase ouwe grunge meezeulen, en ondanks het feit dat het Britten zijn, in Europa, en al helemaal niet in thuisland UK , nooit echt veel hebben kunnen betekenen. Hun laatste wapenfeit “ The sea of memories “ uit 2011, moest een comeback de nodige kracht bijzetten na zes jaar inactiviteit, maar ik kan me eerlijk gezegd geen enkele song van die plaat voor de geest halen.
Bush
Zouden die ouwe hitjes het dan nog doen ? Glycerine bv, uit 96, op plaat bloedbeklijvend. Pracht van een song. Live anno 2013 op Suikerock ging deze parel gebukt onder drie kwartier bepaald niet beklijvende pathetiek, voorafgaand aan de passage van de song. Rossdale vond het nodig een veel te ingestudeerd nummertje publiekswandelen te doen , dan ook nog tijdens ‘Come Together’ in een versie die nog niet eens in de buurt kwam van een zweetdruppel van de hond van Ringo Star. Nodeloze pahetiek dus , of veel te vaak voor een Amerikaans publiek gespeeld. ‘Swallowed’ eerder in de set deed heel even hopen dat het toch niet onaardige begin zou voortgezet worden. Helaas viel de zaak in elkaar en konden ook prachtsongs zoals ‘Everything Zen’ en het grootste deel uit ‘Razorblade Suitcase’ geen redding brengen. Allemaal veel te getelefoneerd zoals dat in wielertermen heet, en dan moet Within Temptation zo dadelijk nog komen.

Suikerrock zal morgen beter zijn, met bezielde Scabs in een ongetwijfeld eerbetoon aan Fons, met Marco Z, en nog klassieker dan classic de in eikenhout gebeitelde tijdloze kwaliteit van Golden Earring.

Within Temptation
Dankuwel trouwens Within Temptation voor een tinitus aanval, vuurwerk is fijn, op oudejaar, ergens in en veld. Dat hoeft niet noodzakelijk afgeschoten te worden naast mijn rechteroor. Zeker niet als dit soort ‘spektakel’ je show toch enige vorm van van entertainment moet geven.  Sharon ten Adel zingt nog steeds als een bevroren eekhoorn, ze ging ook gekleed in een omgekeerd ijsje, dat zelfs met deze temperaturen gewoon bevroren bleef. Ik zoek al jaren naar enige relevantie in deze band, maar ook nu weer blijft alles steken in afgevlakte vocale uithalen , begeleid door een kleffe synth en een weggemixte gitaar. Jammer dat het onweer niet voor vandaag voorzien is.

Maar goed, andere dag morgen, met minder pathetiek, en meer rock’n roll.


Vrijdag 26 juli :

Marco Z
Suikerrock dag 2 begin met z-power. Opener Marco Z , soundgewijs veel minder poppy en beduidend volwassener klinkend, slaat meteen gensters. Mogen we vaststellen dat hij het delicate evenwicht tussen song en sound intussen echt wel gevonden heeft ? Denk het wel, Marco is een van de weinige Belgen die een uitstekende frasering heeft, wiens Engels niet is aangelengd met steenkolengruis, en bovendien beshikt over een bijzonder strakke liveband. Hij krijgt het nog bescheiden aanwezig publiek erg snel op de hand door sterke songs af te blijven vuren, en de hitjes mooi op te sparen tot het einde. Hij deelt flarden country, soul, en zelfs blue grass uit aan een bloedhete Tiense markt en die worden met veel smaak opgegeten. Geef toe : een textfard zoals “tonight smells like peppermint and gin” uit Solar Power zet je fantasie wel in gang. Zeer knap concert, en als dit de maatstaf is voor toekomstige Marco Z , dan zit het meer dan goed.

The Van Jets
Een andere bevestiging kwam er een half uurtje later van The Van Jets, al draaiden die misschien al iets teveel op routine. Standaard kwaliteit, nooit echt inzakkend, maar ook nooit echt exiting. Het leek een beetje teveel op een klus die geklaard diende te worden.
Iets wat we de laaste jaren ook wel een paar keer aan The Scabs verweten hebben, teveel op routine draaien, en was al die jaren royalty in exile wel echt nodig ? Wel vandaag komen we hier graag op terug. The Scabs waren mischien net zo scherp als ergens in het begin van de eighties, toen gedragen door de nasleep van de punkgolf, vandaag door het verdriet over het veel te vroege heengaan van hun bassist Fons Symons. Wat het ook was, we zagen opnieuw een erg boeiende band een erg boeiend concert spelen . Swinnen was bizar goed bij stem, dan ook nog ondersteund door twee waarlijk
The Scabs ... voor Fons
brilliante backing vocalistes, de tweede keer vandaag dat backing vocals een enorme boost gaven aan een toch zeer genietbaar optreden, bij Marco Z deed de keyboardspeelster in de vooravond iets gelijkaardigs. Opener crimewave zette dus meteen de toon, overgaand in scherpe, strakke, zelfs harde versies van Medecine Man, Little Lady en I Need You. Ook Let’s Have a Party op de setlist, misschien ongepast stelde Swinnen, maar Fons zou dat gewild hebben dat ze dat hier speelden, mocht hij erbij geweest zijn. Maar dat was ie dus niet, er stond een andere bassist, bescheiden op de achtergrond, al hoefde dat zeker niet, maar respect is nog steeds groot in de echte rock’n roll, en dat siert iemand. De band bracht tijdens ‘Time’ een pakkend eerbetoon aan Fons, met een ‘krop in de keel versie’ van dat toch al pakkende nummer, en een fotomontage van Fons-beelden op de video walls. Je kon een aantal tranen zien rollen over de Tiense markt. Mooi, en meteen gevolgd door Hard Times, hun setlist was nooit beter. Robbin the Liquorstore werd uitgesponnen naar een stukje Magnificent Seven van The Clash, van een andere dode held, en die vermetele backing vocalistes gooiden daar nog een fikse scheut volbloedsoul doorheen. Wat een versie...Scabs pakten de markt moeiteloos in, en nog’s geheel verdiend.

Golden Earring
Kwaliteit ook bij Golden Earring, Hay op de Gibson en Zuiderwijk op drums, voor een keer’s niet in een clinic, want die doet ie wel’s. Zanglijnen perfect, muzikaal perfect, maar dat mag ook wel na een paar decennia samenspel. Erg boeiend is het echter niet, maar dat hoeft ook niet te verbazen, dit is als een gekoesterde oude portwijn, je kent’m , je weet wat ie doet, en hoe hij smaakt, die verbaasd ook niet meer. Maar blijft wel lekker smaken, een oude vriend. Earing op de autoradio of live, het maakt niet zo heel veel verschil, maar het is een waardige reiscompagnon. Samen de Franse autostrades overscheuren, al mag dat ook tegen legale snelheden. Ooit zouden we het gaspdaal ingedrukt hebben bij bv het obligate ‘radar love’, nu is dat bij 120 ook ok. Meer hoeft het niet te zijn. Zelfs bij Twilight Zone kom ik niet verder dan een gekoesterde herkenning, lichaam langzaam meewiegend, zien en horen dat het goed is. Maar het wekt verder niets op dat vergelijkbaar is met een bv Nine Inch Nails concert, of Jessie Ware in een smeltende clubtent op pukkelpop, of recenter die dekselse backing vocaliste bij The Scabs net nog. . Tienen zal ongetwijfeld even ‘lossgehen’ op Radar Love straks en dat mag.


Zaterdag 27 juli :

Coely
Suikerrock dag 3 is atmosferisch gelijk aan de voorgaande twee dagen, een kleffe hitte doet het journaille in de perswigwam zowat aan elkaar smelten. We besluiten al snel  te gaan wandelen, de mainstage heeft de eerste paar uur toch niet erg veel bijzonders te bieden. Al zeker opener Coely niet, al heeft die naar men wil beweren best wel een goede stem . Die had ze dan vandaag alvast succesvol verstopt achter een dikke laag poeha. 

The Opposites


My Jerusalem speelde na Coely een relatief vervelend setje, met de hete middagzon als enig vertier. Dus zat er weing anders op dan te wachten tot The Oppositesde markt nog wat aanvuren. Hetgeen hen moeiteloos lukte, een eerder (eerder op de dag dan) apatische en redelijk volle markt onstak plots in een woeste paringsdans met een band (nuja ok dan voor één keer) onder stoom. Voltreffer, en die kwam net op tijd, want we begonnen opvallend veel interesse te krijgen voor het plaatselijke (jawel)...bobsleeteam die een paar straten verder een training hielden.



James Morrison dan, werd in de vroege avond een echte verademing, songparels en een bijzonder fijne performance resulteerden in een heel fijn uurtje. Toch ooit’s in een club gaan bekijken die man, al komt ie op een festivalpodium best wel tot z'n recht.
Rond half negen is het afwachten of het in Tienen tot een onweer komt, en op de Kaiser Chiefs. De band die zichzelf ooit op snelheid pakte en er na hun debuut eigenlijk niet meer in slaagden om een grote plaat af te leveren. Live echter nog steeds zeer te pruimen. Beginnen met 'Everything is Average Nowadays' had een statement kunnen betekenen voor een uitgebluste band voor wie dit optreden niet meer dan een klus is. Aan zoiets hadden we ons een beetje verwacht eigenijk, de opener gaf ook die indicatie, Ricky Wilson leek nogal ongëinteresseerd, maar herstelde vrij snel. Een mindere opening, maar het werd meteen beter, om na 'Everyday I Love You Less and Less' als tweede en 'He Dies Down' als derde , het ene hoogtepunt na het andere aan elkaar te rijgen. Wilson, energiek als altijd, klom in pa torens, ging bovenop de bonnetjeskraam een ode aan Sting brengen en goochelde met microfoon en statief. Bovendien ging z'n stem en goesting zienderogen erop vooruit, en bezorgde hij ons bij 'I Predict a Riot' en zelfs bij 'Ruby' koude rilingen. Sterke passage op Suikerrock, maar nieuw materiaal blijft nodig.

Kaiser Chiefs


Het onweer laat op zich wachten, en ook Sting kan om kwart voor elf droog aan zijn set beginnen. Een tjokvolle markt raakt vanbij de eerste bass-klank in extase en Gordon zelf had bijzonder veel zin op zak. Hij slingerde een welgemeend ‘goedenavhond’ de markt op en ging dan een vol uur wereldklasse op dat grote podium neerleggen. Opener 'If I Ever Loose my Faith in You' was breathtaking, en ook Sting kan al’s lachen, bij het zinnetje “I lost my faith in the Catholic Church” glimlachte hij schouderophalend naar de Tiense kathedraal die de eerste bliksemschichten zag naderen.
Het onweer was het enige negatieve in Sting’s set, na een uurtje diende hij het voor bekeken te houden. Na een bloedstollend 'Roxanne' verliet hij het podium dat inmiddels meer op een strook Normandische herfstkust leek.


Zondag 28 juli 2013 : foto's klik hier

Suikerrock dag vier, en de moessons zitten intussen ergens in Duitsland. Laten we deze laatste suikerdag beginnen met een paar superlatieven. Woorden zoals daar zijn : “groots, pakkend, bizar getalenteerd, stem als een minnestreel” en vooral “gewoon heel erg goed”.
Het gaat hier even over Gabrielle Aplin, want laten we daar gewoon effectief maar mee beginnen, met alle respect voor de acteerprestaties van Brahim en Gers Pardoel, we zijn hier tenslotte voor de muziek. Aplin doet dit vak nog niet zo erg lang, ze is net 20 , en weet ook nog niet zo heel goed hoe het live technisch allemaal werkt. Dat resulteerde in een veel te korte set, want twee technische pannes als je slechts drie kwartier mag spelen helpen de zaak een beetje om zeep. Maar ze bleef er Brits flegmatisch cool bij, lieve, ook wat flauwe grapjes maken tot de guitar techie de zaak twee keer gerepareerd kreeg.
Gabrielle Aplin
Maar wat een stem heeft dit wicht ! Er is dr altijd ééntje op Suikerrock die deze ouwe jongen tot tranen toe wil bewegen. Dit jaar was zij het, normaal is dat Heather Nova, die hier ook wel’s wil passeren. Aplin heeft ook een beetje de flair van La Nova. Ok, er zit nog geen masterpiece zoals Nova’s '300 Days at Sea' in, maar dat komt er wel aan. Erg lang kan dat niet meer duren. Ze raakte bekend door wat covertjes en eigen nummers op youtube te kleven, FGTH’s 'the Power of Love' bv, maar ook Fleetwood Mac’s 'Go Your Own Way'. Normaal roep ik de banbliksems af over eender wie zich ook maar durft wagen aan het coveren van zo’n heilig nummer. Aplin mag dat, en deed dat als werd ze omringd door alle weggewaaide elfjes van Tomorrowland. Je zal ze nog wel ergens zien staan in het najaar, ergens op een affiche voor een clubconcert, en volgend jaar misschien terug op een Belgisch festival. Dit was haar eerste, maar doe deze ouwe jongen een plezier en laat Aplin een tiental keer terugkomen.

Katie Melua
Drie klassedames achter elkaar vertelde de presentatrice net doodleuk, voor ze Katie Melua aankondigde, nochtans Natalia speelde hier net ook, niet meteen een idee hoe ze dat bedoelde. Katie Melua dan, een Georgische Britse , u kent ze van die 9 miljoen fietsen in Peking, en dat liedje zal ze straks heus wel zingen, en u zal dan heus wel denken “ahja  , die is dat”, Katie Melua dus, na Gabrelle Aplin de tweede klassedame.
Muzikaal een beetje zoeken, voor ons, voor het Tiense publiek, maar ook voor haarzelf. Ze speelt tijdens de eerste vijf nummers vijf verschillende genres. Openen met goudeerlijke singer-songwriting, overgaand in onversneden jazz, waar ze flirt met zowaar zigeuner jazz, dan zydeco, een genre wat je toch maar beter achterwege laat als je roots niet in de Bayou liggen, gevolgd door chanson, en dan weer loungy jazz. Als publiek weet je het dan even niet meer. Het appaus is soms wat lauwtjes, too much to take in, zeker als je net een vol uur huisvrouwen-pop van Natalia hebt moeten doorstaan.
Ik ben geen fashion critic, maar ook de jurk die Katie over het podium sleepte wist het niet zo goed. Geleend misschien van Sharon den Adel uit die omgekeerde ijsjes collectie. Illustreerde de creatie nu de jazzy clubzangeres, of de chansoniere die Piaf neuriënd over een Zuid Frans terras dwaalt ? Veel twijfel. Maar de eerlijkheid gebied te vermelden dat Melua een uitstekende zangeres is en een zeer onderglegde band bijheeft. Ze werkt momenteel aan haar nieuwe plaat, en daarom wordt er  ook niet zo intensief getourd dit jaar. Misschien kan dat ook het ietwat ‘onafgewerkte’ gevoel verklaren dat ze ons geeft. Het is er allemaal , maar net niet genoeg, of iets te gedoseerd.

Joe Cocker mag Suikerrock 2013 afronden. Hij ziet er best goed uit, een frisse opa, maar dan wel eentje met meer verhalen aan het kerstiner dan de uwe, en die had de oorlog nog meegmaakt. Cocker doorzwom al spartelend divese woelwaters, vocht met de drankduivel , en overwon die uiteindelijk. Hij stond ook op Woodstock, de moeder aller festivals, al een welliswaar iets minder uitgebreid repertoire te scanderen (want zingen doet ie eigenlijk niet echt, hij stoot gewoon fluimen blues uit), en staat nog steeds op wereldpodia eigenlijk best wel  grote klasse uit te stralen. Ik heb nooit veel opgehad met zijn muziek, zeker niet als je ondingen zoals ‘up where we belong’ in het achterhoofd hebt kleven wanneer je dat echt niet wil, maar je moet gewoon toegeven dat ie eigenlijk dingen kan en doet die gewoon niemand anders kan en doet.
Het Tiense publiek lijkt ineens veel ouder, haarlijnen die er vaak zelfs niet meer zijn gaan toch even een paar centimeter naar voren bij het horen van al die nostalgie. Want hits dat heeft ie, die Joe Cocker, zoveel zelfs dat hij moeiteloos tot morgenmiddag hier zou kunnen spelen.


Maar we houden het na een tiental songs voor bekeken, dag Suikerrock, ontzettend bedankt voor Gabrielle Aplin, en volgend jaar graag met Sting terug, die moet nog 25 minuten inhalen namelijk. (AS)

zaterdag 13 juli 2013

Rock Herk 2013 @ Herk-de-Stad

Rock Herk, nieuwe lokatie meer bands !




Bijschrift toevoegen
Fotoverslag : Rock Herk dag 1

Vrijdag 12/7 Mainstage & Club
Oathbreaker
BRNS
Traumahelikopter
Tall Ships
Psycho 44
Temples
Heart In Hand
SX
Amenra



Fotoverslag : Rock Herk dag 2

Zaterdag 13/7 Mainstage & Club
The Sha-La-Lee's
Warm Soda
Mad About Mountains
The Devilles
Drenge
Raketkanon
Big Deal
Bury Tomorrow
Isbells
Vanna
Maxïmo Park
Suuns