zondag 29 juni 2014

Genk On Stage 2014 @ Genk


The Subs
Fotoverslag : Genk On Stage

Vrijdag :

Yass
Wat is dat nu toch met evenementen in Genk en regen ?  De 1 mei O-parade werd dit jaar afgelast wegens een ware zondvloed, de eerste 'Iedereen Donderdagt' verdronk ook al zowat, de avondmarkt ging gebukt onder langdurige regenval en de openingsavond van Genk on Stage hield het bepaald ook niet droog.  Dat laatste zorgde voor beduidend minder publiek, zeker bij opener Yass, maar ook bij Axelle Red stonden maar een paar honderd paraplu's.


Axelle Red
Axelle Red,  niet meteen sterk openend, wist wel te waarderen dat die paar honderd netjes bleven staan maar had een drietal nummers nodig om op dreef te komen. Omringd door uitstekende muzikanten, zelf een paar keer mooi uithalend, werkte ze zich door een set vol kwaliteit.  Echt vonken zagen we niet meteen rondvliegen, maar die kunnen natuurlijk ook meteen uitgeregend zijn. Een natte set helaas, droger zou het publiek er wellicht ook wat meer zin in gehad hebben.


Boy George
Boy George bleek een dik uur later, in drogere omstandigheden, bijzonder goed bij stem. Hij opende met wat nieuw werk, wat eerder matjes klonk. Hij wil terug naar zijn roots, reggae voornamelijk , en toegegeven muzikaal komt dat met momenten in de buurt, maar het blijft de hele set compleet ongevaarlijk. De klassiekers, Culture Club songs zoals 'Do you really want to hurt me' , 'Church of the poisoned mind', en het onvermijdelijke 'Karma chameleon', maken wat heupgewieg en herkenningsapplaus los bij het toch al wat talrijker publiek, maar slaan geen gensters. Een matige afsluiter van een doorweekte avond.  Jammer want Genk verdiende echt beter. Gelukkig bestond er ook nog zaterdag en zondag.
 
Zaterdag :
 

Hazy Hands
Laat de tweede dag nu ook beginnen met een aantal uur regen, zo zoeken we het enige overdekte podium op, de Factor J² stage, en komen zo toevallig terecht bij een set van Hazy Hands, dat blijkt een project van Lotte Vanhamel te zijn, zus van inderdaad, en nou dat valt niet tegen. Geen Vermin Twins electronisch gewriemel, maar erg hoekige ...uh...sludge punk. Ze beweegt in slowmotion als een banshee over het podium, scherp uithalend met harpijkreten, ondersteund door een bijzonder beheerste band. Vreemde combinatie, resulterend in bloedmooie songtapijten, vaak refererend naar Cocteau Twins samen in een cocktailshaker met Curve en Karen O (Yeah Yeah Yeahs). Om te onthouden deze Hazy Hands, en misschien wel de ontdekking van deze Genk On Stage editie.
Behoorlijk teleurstellend is een paar uur later Praga Khan, veel te vast in de ninetees gebetonneerd om nu in 2014 nog enige relevantie te hebben. De songs verzuipen zelfs nu het eindelijk droog is in Genk.

Delv!s
Toch nog twee hoogtepunten op zaterdag, zeker Delv!s op Factor J, een beetje verstopt op het tweede podium, dat echt wel te klein is voor deze wonderbaarlijke performer. Wanneer mag deze fijne mens eindelijk doorbreken ? Hij funkt bluesy en jazzy patronen door elkaar met veel soul en een wonderbaarlijke stem. Entertainen kan hij intussen ook al, dus er is niks meer wat hem zou moeten tegenhouden.


Arno
Ook een stevig aandachtpuntje voor headliner Arno, die eerder op de dag TW Classic inpakte, en dat in Genk makkelijk nog eens deed. 65 is slechts een getal en geen leeftijd. Hoogtepunten genoeg in de set : ‘que passa’ bv, tweede nummer en meteen raak, en met een enorm vettige baslijn, bracht het hele plein in extase. De ouwe Tc Matic songs hadden het meeste succes , in die mate zelfs dat zelfs de VIP-tent in beweging kwam, iets wat we in Genk toch eerder zelden zien. Arno verveelde geen seconde, had humor meegebracht, en veel goesting. ‘Oh la la la’ liet het stadsplein exploderen, gevolgd door hoekige versies van ‘Les filles du bord de mer’ en afsluiter ‘Bathroom singer’. Arno was in tegenstelling tot zowat al zijn voorgangers op de mainstage wel gevaarlijk, lekker onder stoom en geweldig boeiend.




Zondag :

Along Comes Mary
Zondag verliep zo goed als droog, meteen ook heel wat meer volk op de been in Genk. We zagen Along Comes Mary uitstekend openen op mainstage, veel covers wel, maar zeer leuk verpakt, een uitstekende band en een zangeres die zowel kan zingen als met een publiek interacteren. Zeer genietbare opening.



Tubelight


Tubelight op het factor J podium speelt even later een degelijke set, tegenwoordig steeds meer refererend naar Britse indie stuff en The Big Pink, en soms zelfs Miles Kane.








Hitsville Drunk

Ook Mauro zorgde met de Hitsville Drunks voor een absoluut muzikaal hoogtepunt, totaal ontspannen speelde hij een heerlijke set met eigen 'non hits' en twee zeer gesmaakte covers, eentje van het Nederlandse Sandy Coast en 'cracking up' van hun patroonheilige Nick Lowe.





Clouseau
Het mag ook vanzelf spreken dat Clouseau deze Genk on Stage editie gepast afsluit voor een tjokvolle en meezingende binnenstad.






Conclusie: geplaagd door veel regen, maar gelukkig voldoende kwaliteit, verdeeld over meer dan 70 bands, maakte deze editie toch meer dan geslaagd. Over de drie dagen heen kreeg het festival toch een dikke 60.000 mensen over de vloer.

zaterdag 21 juni 2014

Afro-Latino Festival 2014 @ Opitter

Fotoverslag : Afro-Latino Festival

Zaterdag :

Afro Latino heeft een paar van die leuke trekjes, dingen die opvallen. Het is zo bijvoorbeeld een van de weinige festivals waar je bij de hamburgerstand niet hoeft aan te schuiven. Bij de Colombiaan daarentegen staat een lange rij te wachten voor exotische Zuid-Amerikaanse gerechten. Fijn, ook al omdat het vegetarische hier alomtegenwoordig is, en niet zoals op zoveel festivals verstopt is achter een loempia of iets wat er op zn minst redelijk tragisch uitziet.

Colourfull food, en veel colourfull people. Veel nationaliteiten door elkaar, in WK tijden vaak gewikkeld in diverse vlaggen, en allemaal breed lachend, cocktailnippend, shishazuigend en vooral 'en dansant' zich voortbewegend over een kraaknet, goed gevuld festivalterrein.

Dan mag het muzikaal ook wat voorstellen zou je denken, en ook dat valt mee, al is het sfeertje hier toch eigenlijk de hoofdzaak. Muziekpuristen, zich half verschuilend achter de P.A. torens, zie je hier niet zoveel. Er is ook weinig ruimte voor muzikaal debat. Beats en African vibes kan je nauwelijks ontwijken  tussen de diverse podia. Overal klinkt wel iets. Mag ook, de sfeer ontlopen hoort er hier echt niet bij.

Op de podia staan bands van over heel de Latijnse en Afrikaanse wereld, met op zaterdag alvast een eerste echt muzikaal hoogtepunt. Woestijnblues uit het getroubleerde Mali, Bassekou Kouyaté met Ngoni Ba nagelt me een vol uur aan de grond op mainstage. Bassekou is een fenomeen op de ngoni (een soort oerbanjo). Hij versterkt het indringende geluid ervan elektrisch en vervormt het vaak ook nog met een wahwah pedaal. Haarzuivere vocalen laten huidhaartjes rijzen en zorgen ervoor dat men zich even naar het Afrikaanse continent geblazen voelt. Het is een echt woestijngeluid dat ze voortbrengen en eentje dat we niet zo snel meer willen vergeten.

Macka B

Iets minder lang zal Macka B in mn hoofd blijven hangen, de Britse Jamaicaan zou geëngageerde reggae maken werd me verteld, maar bleef nogal vaak hangen in de buurt van al lang platgetreden paden. De nogal platte verheerlijking van de nationale Jamaicaanse plantengroei had subtieler en ondeugender gekund, en ook de man's vaak geprezen bindteksten waren op zn minst banaal. Hij beschikte gelukkig wel over een prachtig vol stemgeluid en had ook een zeer fijne gedreven band mee die bij momenten hetzelfde gedreven panache aan boord hadden dan The Clash in hun reggae tijd.

Kes the band mochten op zaterdag de mainstage afsluiten en deden hun optreden van vrijdag nog eens dunnetjes over, met 'Mozes moment' zelfs, het publiek laten splijten en nadien door elkaar laten rennen, en ja dat schept best wel wat sfeer.
 
Zondag :

Sfeer die zondag bij de opening niet meteen terug aanwezig is. Anticipatie op de duivelse wedstrijd straks waarschijnlijk. We gaan kijken naar Garifuna Collective, een gezelschap uit Belize en Honduras die eigenlijk afstammen van Afrikaanse slaven, en dat merk je meteen. Afrikaanse gitaarriedels opgestuwd in een wolk vreemde samba. Ook noteren we de typische Afrikaanse vraag en antwoord structuren. Bijzonder knap en boeiend om naar te kijken. Eigenlijk de ideale Afro Latino band, beide genres die ze hier al 16 jaar aanbieden gecombineerd in 1 band, een fascinerende mix.

Het festival valt dan een beetje stil, voetbal, pas als de duivels na veel moeite de Russen opzij zetten barst overal het feest los. Na een voetbalzege presenteren ze hier de ideale feestmuziek.

En zo kende de 16 de editie, met wat hulp van het muzikale circusact Babylon Circus, een absoluut feestelijk einde. Het festvalseizoen is met verve ingezet in Opitter. Volgend jaar graag nog van dat.

 Babylon Circus

maandag 16 juni 2014