zaterdag 21 juni 2014

Afro-Latino Festival 2014 @ Opitter

Fotoverslag : Afro-Latino Festival

Zaterdag :

Afro Latino heeft een paar van die leuke trekjes, dingen die opvallen. Het is zo bijvoorbeeld een van de weinige festivals waar je bij de hamburgerstand niet hoeft aan te schuiven. Bij de Colombiaan daarentegen staat een lange rij te wachten voor exotische Zuid-Amerikaanse gerechten. Fijn, ook al omdat het vegetarische hier alomtegenwoordig is, en niet zoals op zoveel festivals verstopt is achter een loempia of iets wat er op zn minst redelijk tragisch uitziet.

Colourfull food, en veel colourfull people. Veel nationaliteiten door elkaar, in WK tijden vaak gewikkeld in diverse vlaggen, en allemaal breed lachend, cocktailnippend, shishazuigend en vooral 'en dansant' zich voortbewegend over een kraaknet, goed gevuld festivalterrein.

Dan mag het muzikaal ook wat voorstellen zou je denken, en ook dat valt mee, al is het sfeertje hier toch eigenlijk de hoofdzaak. Muziekpuristen, zich half verschuilend achter de P.A. torens, zie je hier niet zoveel. Er is ook weinig ruimte voor muzikaal debat. Beats en African vibes kan je nauwelijks ontwijken  tussen de diverse podia. Overal klinkt wel iets. Mag ook, de sfeer ontlopen hoort er hier echt niet bij.

Op de podia staan bands van over heel de Latijnse en Afrikaanse wereld, met op zaterdag alvast een eerste echt muzikaal hoogtepunt. Woestijnblues uit het getroubleerde Mali, Bassekou Kouyaté met Ngoni Ba nagelt me een vol uur aan de grond op mainstage. Bassekou is een fenomeen op de ngoni (een soort oerbanjo). Hij versterkt het indringende geluid ervan elektrisch en vervormt het vaak ook nog met een wahwah pedaal. Haarzuivere vocalen laten huidhaartjes rijzen en zorgen ervoor dat men zich even naar het Afrikaanse continent geblazen voelt. Het is een echt woestijngeluid dat ze voortbrengen en eentje dat we niet zo snel meer willen vergeten.

Macka B

Iets minder lang zal Macka B in mn hoofd blijven hangen, de Britse Jamaicaan zou geëngageerde reggae maken werd me verteld, maar bleef nogal vaak hangen in de buurt van al lang platgetreden paden. De nogal platte verheerlijking van de nationale Jamaicaanse plantengroei had subtieler en ondeugender gekund, en ook de man's vaak geprezen bindteksten waren op zn minst banaal. Hij beschikte gelukkig wel over een prachtig vol stemgeluid en had ook een zeer fijne gedreven band mee die bij momenten hetzelfde gedreven panache aan boord hadden dan The Clash in hun reggae tijd.

Kes the band mochten op zaterdag de mainstage afsluiten en deden hun optreden van vrijdag nog eens dunnetjes over, met 'Mozes moment' zelfs, het publiek laten splijten en nadien door elkaar laten rennen, en ja dat schept best wel wat sfeer.
 
Zondag :

Sfeer die zondag bij de opening niet meteen terug aanwezig is. Anticipatie op de duivelse wedstrijd straks waarschijnlijk. We gaan kijken naar Garifuna Collective, een gezelschap uit Belize en Honduras die eigenlijk afstammen van Afrikaanse slaven, en dat merk je meteen. Afrikaanse gitaarriedels opgestuwd in een wolk vreemde samba. Ook noteren we de typische Afrikaanse vraag en antwoord structuren. Bijzonder knap en boeiend om naar te kijken. Eigenlijk de ideale Afro Latino band, beide genres die ze hier al 16 jaar aanbieden gecombineerd in 1 band, een fascinerende mix.

Het festival valt dan een beetje stil, voetbal, pas als de duivels na veel moeite de Russen opzij zetten barst overal het feest los. Na een voetbalzege presenteren ze hier de ideale feestmuziek.

En zo kende de 16 de editie, met wat hulp van het muzikale circusact Babylon Circus, een absoluut feestelijk einde. Het festvalseizoen is met verve ingezet in Opitter. Volgend jaar graag nog van dat.

 Babylon Circus

Geen opmerkingen:

Een reactie posten