zondag 29 juni 2014

Genk On Stage 2014 @ Genk


The Subs
Fotoverslag : Genk On Stage

Vrijdag :

Yass
Wat is dat nu toch met evenementen in Genk en regen ?  De 1 mei O-parade werd dit jaar afgelast wegens een ware zondvloed, de eerste 'Iedereen Donderdagt' verdronk ook al zowat, de avondmarkt ging gebukt onder langdurige regenval en de openingsavond van Genk on Stage hield het bepaald ook niet droog.  Dat laatste zorgde voor beduidend minder publiek, zeker bij opener Yass, maar ook bij Axelle Red stonden maar een paar honderd paraplu's.


Axelle Red
Axelle Red,  niet meteen sterk openend, wist wel te waarderen dat die paar honderd netjes bleven staan maar had een drietal nummers nodig om op dreef te komen. Omringd door uitstekende muzikanten, zelf een paar keer mooi uithalend, werkte ze zich door een set vol kwaliteit.  Echt vonken zagen we niet meteen rondvliegen, maar die kunnen natuurlijk ook meteen uitgeregend zijn. Een natte set helaas, droger zou het publiek er wellicht ook wat meer zin in gehad hebben.


Boy George
Boy George bleek een dik uur later, in drogere omstandigheden, bijzonder goed bij stem. Hij opende met wat nieuw werk, wat eerder matjes klonk. Hij wil terug naar zijn roots, reggae voornamelijk , en toegegeven muzikaal komt dat met momenten in de buurt, maar het blijft de hele set compleet ongevaarlijk. De klassiekers, Culture Club songs zoals 'Do you really want to hurt me' , 'Church of the poisoned mind', en het onvermijdelijke 'Karma chameleon', maken wat heupgewieg en herkenningsapplaus los bij het toch al wat talrijker publiek, maar slaan geen gensters. Een matige afsluiter van een doorweekte avond.  Jammer want Genk verdiende echt beter. Gelukkig bestond er ook nog zaterdag en zondag.
 
Zaterdag :
 

Hazy Hands
Laat de tweede dag nu ook beginnen met een aantal uur regen, zo zoeken we het enige overdekte podium op, de Factor J² stage, en komen zo toevallig terecht bij een set van Hazy Hands, dat blijkt een project van Lotte Vanhamel te zijn, zus van inderdaad, en nou dat valt niet tegen. Geen Vermin Twins electronisch gewriemel, maar erg hoekige ...uh...sludge punk. Ze beweegt in slowmotion als een banshee over het podium, scherp uithalend met harpijkreten, ondersteund door een bijzonder beheerste band. Vreemde combinatie, resulterend in bloedmooie songtapijten, vaak refererend naar Cocteau Twins samen in een cocktailshaker met Curve en Karen O (Yeah Yeah Yeahs). Om te onthouden deze Hazy Hands, en misschien wel de ontdekking van deze Genk On Stage editie.
Behoorlijk teleurstellend is een paar uur later Praga Khan, veel te vast in de ninetees gebetonneerd om nu in 2014 nog enige relevantie te hebben. De songs verzuipen zelfs nu het eindelijk droog is in Genk.

Delv!s
Toch nog twee hoogtepunten op zaterdag, zeker Delv!s op Factor J, een beetje verstopt op het tweede podium, dat echt wel te klein is voor deze wonderbaarlijke performer. Wanneer mag deze fijne mens eindelijk doorbreken ? Hij funkt bluesy en jazzy patronen door elkaar met veel soul en een wonderbaarlijke stem. Entertainen kan hij intussen ook al, dus er is niks meer wat hem zou moeten tegenhouden.


Arno
Ook een stevig aandachtpuntje voor headliner Arno, die eerder op de dag TW Classic inpakte, en dat in Genk makkelijk nog eens deed. 65 is slechts een getal en geen leeftijd. Hoogtepunten genoeg in de set : ‘que passa’ bv, tweede nummer en meteen raak, en met een enorm vettige baslijn, bracht het hele plein in extase. De ouwe Tc Matic songs hadden het meeste succes , in die mate zelfs dat zelfs de VIP-tent in beweging kwam, iets wat we in Genk toch eerder zelden zien. Arno verveelde geen seconde, had humor meegebracht, en veel goesting. ‘Oh la la la’ liet het stadsplein exploderen, gevolgd door hoekige versies van ‘Les filles du bord de mer’ en afsluiter ‘Bathroom singer’. Arno was in tegenstelling tot zowat al zijn voorgangers op de mainstage wel gevaarlijk, lekker onder stoom en geweldig boeiend.




Zondag :

Along Comes Mary
Zondag verliep zo goed als droog, meteen ook heel wat meer volk op de been in Genk. We zagen Along Comes Mary uitstekend openen op mainstage, veel covers wel, maar zeer leuk verpakt, een uitstekende band en een zangeres die zowel kan zingen als met een publiek interacteren. Zeer genietbare opening.



Tubelight


Tubelight op het factor J podium speelt even later een degelijke set, tegenwoordig steeds meer refererend naar Britse indie stuff en The Big Pink, en soms zelfs Miles Kane.








Hitsville Drunk

Ook Mauro zorgde met de Hitsville Drunks voor een absoluut muzikaal hoogtepunt, totaal ontspannen speelde hij een heerlijke set met eigen 'non hits' en twee zeer gesmaakte covers, eentje van het Nederlandse Sandy Coast en 'cracking up' van hun patroonheilige Nick Lowe.





Clouseau
Het mag ook vanzelf spreken dat Clouseau deze Genk on Stage editie gepast afsluit voor een tjokvolle en meezingende binnenstad.






Conclusie: geplaagd door veel regen, maar gelukkig voldoende kwaliteit, verdeeld over meer dan 70 bands, maakte deze editie toch meer dan geslaagd. Over de drie dagen heen kreeg het festival toch een dikke 60.000 mensen over de vloer.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten