vrijdag 1 augustus 2014

Suikerrock 2014 @ Tienen

Ozark Henry


Fotoverslag : Suikerrock

Dag 1 : wachten op Simple Minds

Want voor de twee openers, Moya en Puggy, moet je niet echt naar de Tiense markt afgezakt komen. Nochtans worden we op Suikerrock graag verrast door deernes die songs kunnen schrijven.  Denk aan Gabrielle Aplin vorig jaar, en uiteraard Heather Nova, die hier vaker langskomt.

Moya

Moya kampte met een notoir rotgeluid. Bij de eerste twee nummers was ofwel de FOH mixer nog niet op post ofwel had iemand doodleuk niet alle speakers aangezet. Ze herstelde wel wat later in de set, maar veel deed het niet met ons.

Puggy een uur of wat later ook niet echt. Een Brit, een Fransman en een Zweed lopen samen een kroeg binnen, en ipv een slechte grap krijg je dan een erg matig bandje. Het drietal leerde elkaar kennen in België,  vormden een groepje met de beste bedoelingen, maar veel meer dan een klein, net niet interessant genoeg singeltje 'when you know',kwam er nooit echt uit. Ze hebben wel wat fans bij in Tienen. Allemaal netjes gekleed, teenslippers,  frisse zomerse kleedjes en tshirts, en ook de kids van de buren mochten mee.

Puggy

Veel te braaf, compleet onschuldig, en een heel klein beetje boring was ook hun muziek. Een paar decennia geleden had je die term 'powerpop', daar sloeg je toen al geen vlieg mee van het behang. Dat singeltje, ja, net heel even , en dan mateloze verveling.

Wachten op Simple Minds dus. Wachten op de intro van opener 'waterfront', en de zwangere bezwerende trage dans van Jim Kerr. Die meteen ingezet werd bij 'lovesong' en  bezwerend bleef tot en met afsluiter 'Ghostdancing'. Het  had een beetje anders mogen eindigen dan met een wat lauwe medley, maar dik 70% van deze Simple Minds gig zat meer dan goed. Lovesong, Mandela day, glittering prize, lieten meteen verstaan dat het een greatest hits set zou worden, met alleen maar big ones. Een beetje in tegenstelling tot hun passage op Werchter classic een paar weken geleden.

Simple Minds

Kerr kan een massa bespelen zoals geen ander, heeft ook al bijzonder veel ervaring daarin. Het was een beetje champions league na een avondje eerste provinciale. De perfecte beheersing van Kerr/Burchill in combinatie met het finegetunede drumgeweld van Mel Gaynor tegenover het enthousiaste maar kleurloze mini feestje wat Puggy  neerzette.



Dag 2 : starten met een deerne (toch nog)

Waar gisteren Moya onze deerniaanse verwachtingen geenszins inloste deed Suikerrock-zaterdag opener Nina Nesbitt dat wel. Nina is Schots, met een beetje Zweeds bloed, en jong. Helemaal self made, en voor haar leeftijd bijzonder nuchter. Lekker zelf relativerend, beautifull en ze kan songs schrijven. Ze reed afgelopen jaren haar eigen parcours en hield souteneurs als Ed Sheeran bv af, hetgeen je minstens erg moedig mag noemen.

Nina Nesbitt
Ze schoot de ruimte in nadat Universal haar van haar eigen youtube kanaal plukte om een plaat te maken. Dat werd 'Peroxide', met liedjes vol teenage angst en lovesongs die voldoende kruiding meekregen om gesmaakt te worden door een publiek.

Ze opende op Suikerrock met het titelnummer uit dat 'Peroxide' album, en veroverde meteen harten. Je zou haar ergens tussen Amy Mac Donald en een jonge Suzanne Vega kunnen situeren, en hopen dat ze naar de maturiteit van deze laatste kan groeien. Hopelijk is dit een blijver. We onthouden een zeer fraai optreden, en nummers zoals 'Selfies' en 'Mr C'. Enig puntje van kritiek over de set : 'Into The Groove' van Madonna coveren had zeker niet gehoeven.

School Is Cool
We springen van Nesbitt meteen naar Arsenal, De Jeugd Van Tegenwoordig en School Is Cool slaan we wegens niet echt boeiend even over.


De Jeugd Van Tegenwoordig
Who's that girl ?
 Arsenal opende ontzettend sterk, mysterieus, dreigend en pakkend. Dat had ook te maken met de Bjorkiaanse uithalen van die gastzangeres bij dat openingsnummer. Je hoorde zowat iedereen rond je vragen wie dat nu wel mocht zijn ? Juffrouw in kwestie lijkt wel op een van de leden van Blackie met Uhus, maar t'was wel degelijk iemand anders. Jenny Rossander, Deens en minnestreel bij Lydmor, u spotifiet dit best even, wegens zeer de moeite. Arsenal, sterk dus, ook zonder gasten, en hard werkend op dat podium. Ze kregen maar een uurtje speeltijd dus moest alles uit de kast. Klassiekers Bergamo, Longhi, en  Estupendo bliezen stoom uit de kasseien op de Tiense markt. Opnieuw die enorme geluidskwaliteit ook. Hoogtepunten : een chilling versie van Black Mountain uit Furu en afsluiter Lotuk.



Arsenal
Arsenal was meteen ook het beste concert van de zaterdag. Het toch wel lang geanticipeerte optreden van Madness viel wat tegen. De drive van welleer is er wat uit, de snelle rocksteady riffs ook. Opnieuw stellen we vast dat je in bepaalde gevallen de houdbaarheidsdatum best niet blijft overschrijden. Nochtans begonnen ze hoopvol met Nightboat To Cairo, meteen gevolgd door Embarassement, al iets minder snel en gretig, maar dan zakte het zaakje in elkaar en keken we een aantal minuten naar een balorkest op leeftijd op de pier van Brighton. Maar ze hebben gelukkig niet voor niets de slogan "entertaining the public since 1979". Ze herstelden halfweg met een behoorlijke 'my girl' dan weer wat voortkabbelend op traagheid en old age, maar eindigen deden ze dan weer groots. Baggy Trousers kreeg wel snelheid mee, en ook Our House mocht er zijn. One Step Beyond en House Of Fun deden ons zelfs heel even terugdenken aan Brixton academy ergens vroeg jaren 80, toen we ze daar aan het werk zagen in ander two tone gezelschap. Groots eindigend, maar eigenlijk hoeft dit niet meer wegens meer pathetisch dan nutty.



Madness
Goose sloot de zaterdag af, en deed dat bijzonder onopvallend. We missen het sfeertje wat deze band nog niet zo heel lang geleden in een tent op bv pukkelpop neerzette. Ondanks het nog steeds sterke geluid van de band, met nu nog meer gitaar ruggesteun, werd het nooit echt spannend. Of is het toch die Schauvlieghe norm die de effectieve beleving gewoon halveert . Goose moet rothard gewoon, en niet halfzacht.

Goose



Dag 3 :


Slongs Die Vanongs
De derde dag Suikerrock is naar traditie nogal familie getint. Al ontbreken op de laatste edities gelukkig schlagertoestanden en is de programmatie, laten we het houden op ‘meer toegankelijk’.
Slongs Die Vanongs mocht openen. Redelijk verrassend toch, want ironie en satire rijmen we toch niet meteen aan ‘familie’.  Helaas is m'n Antwerps nog slechter dan mijn West Scandinavisch en ontging de finesse van Slongs me grotendeels.  Maar de filosofie erachter leek duidelijk, gebracht met welgemikte humor en vettige knipogen was dit zeer te pruimen zelfs.






Urbanus & De Fanfaar


Humor van een andere soort kwam er een uurtje later van Urbanus, die gewapend met een ‘fanfaar’, bestaande uit simultaan gekapte gitaristen en veel herrie, een muzikale bloemlezing bracht uit zijn ellenlang repertoire. ‘belastingcontroleur’, ‘gladde iolen’ en dat soort dingen volgden elkaar op in een speedtempo. Maar zelfs op Suikerrock voelde dit vreemd aan op de affiche.


Umberto Tozzi


Rond vijven was Tienen dan weer ontsnapt aan een onweer en kreeg je kwaliteit. Umberto Tozzi, Italian gentleman en begenadigd songschrijver zette een uur puur vakmanschap neer. Openend met 'Senza esperanza’ kreeg je een set lang de ideale soundtrack voor een lange autorit langs de Italiaans/Franse rivièra van San Remo naar Monaco. Uitstekend begeleid door een compleet relaxte band zong de Tiense markt ‘ti Amo’ en ‘Gente de mare’ mee . Fijn zondagnamiddag werk.


Alison Moyet

Moeilijker werd het bij Alison Moyet die, zich zichtbaar ongemakkelijk voelend op dat podium, zichzelf de beperking had opgelegd om haar rijke repertoire back to basics te brengen. Een electronische setup, zonder live-drum en zonder ook maar enige opsmuk. De drummachine en het ijzige keywerk accentueerden zo nog meer die wonderbaarlijke stem. Het was even schrikken om ‘nobody’s diary’ zo uitgekleed te horen, maar het werkte wel vrij snel. Al was dit misschien niet de ideale plek om dit te doen, je moet haar bewonderen voor zoveel durf. Classics werden helemaal van bombast ontdaan en dat resulteerde met momenten in bloedmooie songs. ‘is this love’ bv, altijd al een klassenummer,  liet je nekharen overeind kruipen in zoveel eenvoud. Het accent hier volledig op haar stemgeluid, maakte ze er een ballad van die zuiverder leek dan Ardeens flessenwater. Haar songs bracht ze met echte passie, ook de oude Yazoo dingetjes, behoorlijk van kledij ontdaan zong ze die alsof ze ze eergisteren pas had geschreven. ‘Love resurection’ kreeg dan weer een full electronic jasje aan, en leek misschien nog het meest op de oude Moyet, vlak na haar tijd met Vince Clarke. Die laatste was nog heel even spiritueel aanwezig in afsluiter ‘don’t go’ waarin je hem gewoon niet kan wegdenken ook al speelt iemand anders dat keyboardriedeltje.
Een zeer moedige set, over te doen in een concertzaal in de vroege herfst, daar komt dit allicht veel beter tot zijn recht.



Ozark Henry

Een van de Suikerrock hoogtepunten kwam er bij Ozark Henry, die verrassend uit de hoek kwam. Hij slaagt er wel vaker in zichzelf opnieuw uit te vinden, maar deze keer zat het toch wel erg dichtbij de target. Een podiumopstelling waarbij hij achter zn keyboard recht tegenover backing vocaliste Laura Groesenaken staat, die eveneens gewapend met een keyboard hem van antwoord dient. De drummer naast de twee, en Piet Goddaer die niet meer hoeft te bewegen dan zich af en toe om te draaien om een bass om te hangen. Het werkt bijzonder goed, de interactie tussen de twee is de spil van de show.  Goddaer springt Goddank niet meer op en neer en verlegde zijn focus compleet op zang en spelen. Prima zo. Openen met ‘Intersexual’ en onheilspellende visuals liet de set meteen lijken op de soundtrack van een duistere science fiction film. Daar kent ie ook wel iets van , beluister bv zn soundtrack van Stephan Strekers “le monde nous appartient” maar eens. Een set ook in twee stukken leek het wel, want Bowie cover ‘heroes’ met melodica bleek een divider, naar een toegankelijker tweede deel, met ook een paar hitjes. Hoogtepunt werd ‘i’m your sacrifice’ waar het Tiense publiek compleet bij uit zn dak ging.


The Jacksons

Afsluiten dan maar met de absolute Suikerrock headliner. Misschien wel de beste ooit, als je de zaak even nuchter bekijkt dan toch. The Jacksons maken geen muziek waar we hier bijzonder enthousiast van worden, maar productioneel gezien was dit meer dan af. Show uiteraard, en nog niet zo’n beetje. De broers zijn al een jaartje ouder intussen, maar lijken fitter dan ooit. Perfecte choreografie, perfecte close harmonies, en ongebreideld enthousiasme. Openen deden ze met het bombastische ‘Can you feel it’, meteen raak, en het zou niet meer stoppen. Het publiek kreeg enkel kans om adem te halen bij een paar smeuige ballads op motown leest, maar meteen erna klonk de zoveelste hit, zoals bv ‘abc' 'I want you back’ en kon je gewoon geen been meer stilhouden.
Een ideale afsluiter voor een stadsfestival dat zn traditie hoog hield, grote namen, maar ook fijne dingetjes tussendoor. Suikerrock 2015 mag dit nog’s doen.










 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten