vrijdag 12 september 2014

Country Festival 2014 @ Chateau De La motte




Fotoverslag : Country festival

Raak voor het tweede opeenvolgende jaar : Countryfestival in Groot Gelmen.

Als je ons hier een beetje regelmatig leest, dan kan je je ons enthousiasme nog voor de geest halen waarmee we in 2013 de eerste editie van dit festivalletje bejubelden.  Dat impliceerde vanzelfsprekend een bezoek aan de tweede editie.  St-Truiden was weer voor een half weekend de Belgische hoofdstad van Country muziek en aanverwante genres. Vorig jaar al met een sterke affiche, dit jaar nog sterker en vooral ook breder geprogrammeerd.  Zo had je een Tex-Mex headliner, Los Pacaminos met Paul Young een mysterieuze Alt-Country met Eriksson-Delcroix en een tweede podium, kleiner en voornamelijk akoestisch van inslag.

The Trash Pack
Goed, een zeer fijn menu om lezen, en dan vertrek je met veel zin naar dat festivalweekend.  De smaakvolle aankleding en de bijzonder aangename crew zetten meteen de toon.  Openers zijn The Trash Pack met een meer dan aardige tribute aan de heer Cash, die deze vrijdag 12 september exact 11 jaar geleden de man in white werd na een zondig leven vol drank, drugs en ontzettend veel goeie liedjes.  Fijn contrabas werk van Koen Marcel Depreitere, met wiebelende dobbelsteentjes voor de ogen, alles accentuerend wat Johnny Trash over de man in black aan een nog wat aarzelend publiek trachtte uit te leggen.
Al linedancend kwam dat publiek langzaam in de set en verdween de geconcentreerde frons van de gezichten.  Er mocht wel een stapje verkeerd gezet worden, dat deed de heer Cash ook regelmatig.

Opvallend tijdens deze tweede editie was op zijn minst de geluidskwaliteit.  We hadden er niet meteen een verklaring voor waarom het hier zo bizar goed klonk, maar het werd ons een paar uur later duidelijk gemaakt. De organisatie had een experiment opgezet met sound en speaker company Bose, die zo de kans kregen een nieuw product nu ook in open air te testen. De precieze technische details zoek je maar's uit via hun site of via www.countryfestival.be , voor ons volstaat te melden dat we zelden, of eigenlijk gewoon nog nooit, zo'n schitterend geluid over een festivalweide hebben horen klinken.

Laten we het dan even over dat tweede podium hebben, een op zicht gezellige ingeklede stage, waterpas opgesteld op een flink hellend vlak.  De terreinen rond het Groot Gelmense Chateau de la Motte zijn nogal euh....glooiend van aard. Fijn idee ook om korte akoestische optredens te voorzien tussen de main acts op de 'saddlespan stage'. Helaas echter stak de kwaliteit van de hier optredende bands nogal drastisch af tegen de jongens op dat grote podium.


The Acoustic Revival
We zagen zo bv The Acoustic Revival spelen, een Belgische interpretatie van CCR, dat is akoestisch al niet meteen een evidentie, maar van zanger Herve Mertens, zanger en oprichter van Clearwater, de Belgische Creedence dus, hadden we vocaal toch wat meer verwacht. De geest van Forgerty ging nogal snel verloren in steenkolen-engels, en veel te braafjes uit de hoek wandelend gitaargetokkel. Geen Forgerty twang, en geen Creedence energy.  Met wat meer electriciteit was dit wellicht iets 'more inspired' geweest.


Pure Joyce
Ook Pure Joyce, een jonge Belgische singer songwriter verslikte zich de dag nadien danig op dat kleine podium. Zeer jong, jaartje of negentien, niet onaardig qua stem maar ze had een ontoereikend bandje bij dat ze, ook al met een dubieuze setlist (you are my sunshine ??) , niet wist bij te sturen. 
De andere acts die dit podium passeerden kwamen over het hele weekend niet echt tot hun recht. Was het de intiemere setting waardoor het publiek bijna mee op het podium stond ? Of zat het wat programmatie betreft niet helemaal goed. Werd dit een beetje als opvulling bekeken misschien ? Volgend jaar beter wat dit betreft dan.
Dave McGraw & Mandy Fer
Details dus, want de acts die de Saddlespan Stage speelden waren voltreffers.  Zo noteerden we zelfs een Robby Longo die best genietbaar was, een fijne passage van verbaasde Amerikanen (Dave Mcgraw en Mandy  Fer) die uitstekende Americana te luisteren legden, en meteen ook duidden met de toeristische uitstapjes die ze door ons kleurvolle Europa ondernamen. Ze schreven er zelfs songs over, een beiaardier in Amsterdam werd in een song gegoten alsook de trompettist op een bootje op een Amsterdamse vaart. Heel charmant allemaal, en bijzonder fijn gebracht. Rustige Americana met flarden van folky outbreaks, nooit vervelend.

Fijn spul ook van een stel Belgen die het Engels wel goed de weide opmikten , de bandnaam kon beter ,Mary's Little Lamb, want die lijkt eerder te refereren naar een born again Christian theekransje, dan naar de door hun gebrachte donkere Alt-Country.  Uitstekende band, aangevuld met een heel clever ingebrachte blazerssectie, zeer genietbaar voor een zaterdagmiddag tijdens een aardige Indian Summer.
Mary's Little Lamb
Intussen arriveert Paul Young en de andere Pacaminos op het terrein en ondergaat de goeie man de liefde van een horde fans, hij doet dat met de glimlach trouwens en zal verder de hele dag pretentieloos en totaal capsonevrij zijn optreden afwachten.  We hadden trouwens een gesprek met Paul Young wat we je hier binnenkort graag meegeven.


Eriksson Delcroix
Maar eerst even een waar hoogtepunt : de Belgische Eriksson Delcroix  vonden van zichzelf dat ze vorig jaar nog niet klaar waren voor een optreden hier op het Country Festival. Dit jaar wel dus, ook al omdat ze intussen hun debuutalbum klaar hebben.  Eén van de bloedmooie Laïs stemmen, eigendom van Nathalie Delcroix, laat hun set  beklijven vanaf de eerste bluegrass akkoorden. Bijgestaan door echtgenoot Bjorn Eriksson , haar schoonvader en good folk uit Zita Swoon en Admiral Freebee oa, laat deze band zien en vooral horen waarom dit zo'n fijn festival is. De mooie locatie, samen met een extreem goed spelende band, brengen je gewoon anderhalf uur lang in opperste staat van vervoering. Trage, slepende Americana evolueert clever naar Alt-Country, via een ontwapenende flard Zydeco dan weer naar een blue grass instrumental van bijna tien minuten. Wow is een understatement, vooral bij een nummer waarbij muzikaal een 'tequila high' wordt geïllustreerd.
Ze spelen dit najaar een aantal culturele centra, als je ze hier gemist hebt, echt een aanrader.

Los Pacaminos dan, de headliners van deze tweede editie. Gedrenkt in Ry Cooder en nog vierhonderd andere invloeden krijgen we een dik uur bijna virtuoos gebrachte Tex-Mex met heel veel knipogen. De stem van Paul Young past perfect in het plaatje, ook de andere bandleden mikken vocaal recht in de roos. Veel humor en een stel gasten op leeftijd die zich gewoon lekker amuseren op een podium.  Later in het interview zal je lezen dat oa Young zelf duidelijk stelt dat ze dit puur voor de fun doen, omdat ze er gewoon zo heel erg veel zin in hebben.

Los Pacaminos
Zeer fijne headliner, voor een opnieuw zeer fijn en perfect georganiseerd sympathiek festival. Volgend jaar is er weer eentje en we zijn er zo goed als zeker van dat u dan ook niet gaat ontbreken.