vrijdag 27 maart 2015

Laïs @ CCHA


Fotoverslag : Laïs

Met : Jorunn Bauweraerts, Nathalie Delcroix, Annelies Brosens, gitaar Bjorn Eriksson & Stoffel Verlackt, bas Tomas De Smet, cello Seraphine Stragier, drums Stoffel Verlackt

Foto's voor Rootstime

donderdag 12 maart 2015

COEM @ CCHA


Fotoverslag : COEM

De Hasseltse band COEM (Coin Operated Entertainment Machine) legde vrijdag 13 maart 2015 in het Hasseltse CC de boeken neer. Een redelijk commerciëel getinte omschrijving voor een collectief van 4 zeer begenadigde muzikanten , waar de commercie er nooit voor toedeed. Een afscheid waar ik toch even bij wil stilstaan, want in de 15 jaar dat de vier in het muzieklandschap streden , dropten ze toch behoorlijk wat pareltjes. Niet in het minst hun tot gisteravond onovertroffen opus ‘Move/ The Mountain’ uit 2006. Een album dat in twee luiken werd opgedeeld, een sectie met volwassen postrock songs, indie bijna-hitjes (‘Catalog’ bv), en een tweede sectie die compleet met verstomming sloeg, een verzameling improvisaties voor Radio 1’s inmiddels ter ziele gegane ‘Cucamonga’. Hier liet de band voor het eerst echt horen hoe ze puur instumentaal heerlijk kunnen freewheelen. Waarom deze korte duiding over dat album ? Wel omdat hun laatste concert die vrijdag de dertiende er eigenlijk geen was, maar eerder een plaatopname was in het bijzijn van hun eigen fans. Een plaatopname ook die heel erg deed denken aan het concept van Move/The Mountain. Een laatste plaat , als laatste gift aan de fans. Een mooier afscheid kan je moeilijk bedenken toch?
 
Helemaal fijn kan het pas worden als ook dat laatste plaatje wil kloppen, en dat deed het helemaal. De band had in samenspraak met de programmator van CC Hasselt ervoor gekozen om het publiek gewoon bij de band op het podium te parkeren. Dat bleek een voltreffer, dit resulteerde niet enkel in een zeer fijne intieme setting, maar ook in een geweldig geluid. Het podium werd immers door gordijnen helemaal afgesloten van die grote zaal, en werd zo een muzikale microwave waarin het gedurende twee uur zeer fijn vertoeven was. Een afscheid is altijd moeilijk, zeker van een band die door veel critici gewaardeerd werd, maar die nooit echt het publieke respect kreeg die ze verdienden. Miskend is een rotwoord, maar hier wel op zijn plaats denk ik. Zeker als je nog eens een allerlaatste keer met de neus op de feiten gedrukt wil worden.
Hun set, naar beste COEM-traditie werd ook deze in twee delen opgesplitst, greep naar de keel. De effectieve plaatopname werd een unieke belevenis van meer dan een uur. Dan even pauze, waarin ze een winkelkarretje vol drankjes cadeau gaven aan hun aanwezige fans. Als afsluiter van 15 jaar volgden dan nog 7 pop nummers, hun eigen ‘greatest hits’, waar het soms wel even slikken was bij zoveel memory lane, maar het bleef gelukkig ontwapenend stijlvol. De staande ovatie na de gig deed even rillen, maar meteen ook lachen, en je kon zowat iedereen zien denken dat het nu plots wel leek te kunnen. Na vijftien jaar knokken en consequent blijven verdiende de band minstens, dit toch wel glorierijk afscheid.
Maar zeer zeker nog even terug naar het eerste gedeelte van het concert, de plaatopname. Het spreekt vanzelf dat de oplage eerder beperkt zal zijn, enkel iedereen die er gisteravond was kan een exemplaar gaan afhalen binnenkort. Ik zal frontman Marc Wetzels een paar Duvels moeten trakteren om aan een plaat te raken, want ik had me niet ingeschreven, zo werkt dat nl niet in de recencentenwereld. Maar ik wil die plaat ! Waarom ? Omdat ze verduiveld magisch is, ik heb ze gehoord, ik was bij de opname, en dit wil ik in mijn collectie. Ook hier weer net zoals ‘The Mountain’ dat instrumentale improvisatiewerk. Ze hadden de nummers in hun repetitielokaal laten ontstaan, tijdens talloze zondagen, improvisaties die uiteindelijk uitgroeiden tot een sliert soundscapes die vaak bijna flirtend leken te refereren naar Zappa, Geoff Farina’s Karate, en lange slierten Pink Floyd. Maar vooral heel erg COEM. Ik zag Marc Wetzels zijn rol van frontman en zanger inruilen voor fijn keyboardwerk afgewisseld met percussie op rare voorwerpen. Zo sloeg hij vuur en vlam uit een soort metalen paddestoel en legde hij fijne accentjes via voorzichtig gemikte keylijntjes bij het uitmuntende gitaarspel van Patrick Calvelo, die gisteren gewoon virtuoos was.
 
Het bleef een vol uur lang bijzonder fascinerend omdat ook de ritme sectie (Jo Wetzels (drums) en Stoffel Hias (bass) ) zeer sluitend ondersteunend werk leverden aan de melodieuze kadeiloscoop van Marc Wetzels en Calvelo. ’12 Notes’ want zo heet dat allerlaatste album refereerde ook meer openlijk naar Jazz, naar Coltrane wel, en niet naar het makkelijkere verteerbare, maar dat zou bij COEM ook niet anders kunnen. Wars van alle geplogenheden uit de muziek-bizz, en wars van alle trends is COEM een band die consequent bleef tot het bittere einde. Al was dat uiteindelijk zo heel bitter niet, ik zal ze missen, maar dit concept eindigde met hun masterpiece. Zo mag een band heengaan, in vrede en op de top van hun kunnen. Dankjewel allevier, voor 15 jaar the right stuff.
 
Andy Surleraux

Met : Patrick Calvelo
         Stoffel Hias
         Jo Wetzels
         Marc Wetzels


Foto's en review voor Rootstime

vrijdag 6 maart 2015

Tom Robinson @ Listwaar, Oud-Heverlee


Fotoverslag : Tom Robinson

Met : Tom Robinson, Adam Phillips, Andy Treacey, Lee Forsyth Griffiths, Jim Simmons

Foto's voor Rootstime

dinsdag 3 maart 2015

Axelle Red @ CCHA


Fotoverslag : Axelle Red

Axelle Red in thuishaven Hasselt, en dan nog acoustic. Het oogt als een uitstekende menusuggestie in een viersterren rstaurant.  Het voorgerecht duurde echter net iets te lang, en de wat hakkelende uitleg van de ober over de gerechten brak de coherentie van de smaakbeleving nodeloos af.  Al kan je muziek moeilijk samenvatten in culinaire termen. Toch ontbrak er iets die avond in het Hasseltse CC. Het was alsof ze ondanks haar onbetwistbare talent soms vergat dat muziek niet hoeft uitgelegd te worden, die moet voor zichzelf spreken. Ze hing helaas aan bijna alle songs een heel verhaal op, ongetwijfeld erg boeiend materiaal voor een interview, maar niet in een concertzaal.
 
Acoustic is ook geen evidentie, als men de eigen songs gaat uitkleden dan moet er ook nog iets overblijven natuurlijk, en dat lukte niet echt bij ieder nummer. Wel bij ‘Si Tu Savais’ en een ontroerend nuchtere versie van ‘Ce Matin’, waar ze enkel de essentie van deze twee bloedmooie nummers overhield. Maar de set werd een opeenvolging van hoogtes en laagtes, iets wat we haar met volle productie en een band nooit hebben weten doen. Hoogtepunt was ‘Je t’Attends’ waar ze alleen achter de piano plaatsnam en niet gestoord werd door muzikanten die welliswaar bijzonder goed spelen, maar niet in dit concept leken te passen. Zo had je een blazer, die eigenlijk nooit lekker in de geluidsbalans leek te liggen. Trompet te hard, nooit de nuance die voor haar nummers toch wel nodig is, en een percussioniste die wel prachtige backingvocals produceerde, maar er verder weinig toe deed. Wigbert Van lieder op gitaar slaagde er dan wel in om een kader te onderhouden en gelukkig vaak zelfs te mogen sturen, maar dat resulteerde in slechts een handvol nummers die er echt toe deden. Gelukkig ook een paar surprises, zo werd ‘Le Monde Tourne Mal’ nogal samba-esque neergezet, en dat gaf een erg prettige dimensie aan het nummer. Ze kreeg bij dit soort passages de zaal heel makkelijk op haar hand, maar slaagde er dan even later weer niet in om dat momentum te rekken. Ze slingerde dan een bijna verlegen, verwarde bindtekst het publiek in, dat soms niet verder kwam dan een beleefdheids lachje.
Ik zie haar veel liever in full production, zoals op Genk On Stage vorig jaar bv, waar ze meteen sterk opent en met gemak haar songs de kracht meegeeft die ze verdienen. Want het is duidelijk, en dat weten we al bijna twintig jaar, songs schrijven kan ze. Dat ze er soms even naastzingt is haar meteen vergeven, als je na een seconde al terug die bloedmooie stem in het Frans hoort schitteren is er even naast zitten een detail. Na twintig jaar mag het feit dat je familie in de zaal zit trouwens ook geen probleem meer zijn toch ? Samengevat; een okay performance, maar het had iets meer mogen zijn, iets minder bindtekst, want in een zangmicrofoon versta je toch al nauwelijks gesproken tekst, en een beetje meer ‘madame’, songs die heeft ze al, maar het acoustic gegeven tovert geen magie helaas.
 
Andy Surleraux


Met : Axelle Red
         Dominique Vantomme
         Wigbert van Lierde
         Aline Bosuma

Foto's en review voor Rootstime