woensdag 29 april 2015

Daan @ CCHA


Fotoverslag : Daan

Daan was tijdens zijn passage in het Hasseltse CC niet helemaal solo, zoals hij dat bv einde van vorig jaar een paar keer in de Brusselse Botanique deed, maar had twee extra’s bij . Al waren dat niet zomaar extra’s, een uitstekende cellist en Isolde Lasoen, die schrijf je immers niet zomaar als wat hulpjes weg.
 
Het concert had wel wat van een semi-acoustic,van alle electronische tirlantijnen ontdane, opeenvolging van geweldige songs. De anders bij Daan ruimschoots aanwezige electronica werd hier opgevangen door een percussie netwerk, waarin Isolde Lasoen mateloos perfect navigeerde, en een aantal strategisch gemikte loopstation trucjes. De songs kregen zo een totaal andere inkleuring waarbij eerlijk gezegd de orginele versies bijna verbleekten. Het is immers een kunst je eigen songs geheel uit te kleden, te herleiden tot een absoluut minimum, en dan je accenten op een meer artisanale manier te leggen. Daan kan dat als geen ander. Je voelt de liefde voor zn nummers . Ook opvallend, Lasoen draagt de show zelfs net iets meer dan Daan Struyven in dit concept.
 
Niet dat hij een triviale rol vervult, want de stem van de man, en zijn ijle gitaarspel zijn compleet onmisbaar, maar hier valt op dat Isolde bijna virtuoos moet zijn om gewapend met een hele batterij persussie zowel ritmisch als melodieus de songs te dragen. Met de ene hand een drumbeat aanhoudend speelt ze er met de andere een vibrafoon partij bij. Technisch niet meteen makkelijk, en dan intussen ook nog even een zanglijntje erover gooien ? We raken anderhalf uur lang bijzonder gecharmeerd door dit schouwspel. Ook de cellist doet knappe dingen, hij bediend met zijn lange schoenspitsen een loopstation waardoor hij in laagjes kan spelen. Daan doet dat bij momenten ook, zodat een songs met laagjes niet dienen in te boeten aan inhoud. We horen prettige versies van “Everglades”, als derde nummer in de set, waar hij zijn stem nog niet onder controle heeft. Teveel gezongen de laatste dagen, legt hij uit. Maar de stem zal zich herstellen, geleidelijk in de set, met nog slechts een restantje ‘break’ erin. Als hij met deze kleine handicap helemaal solo achter de piano “The Player” inzet, zorgt dat voor kippenvel.
 
Heel ernstig zal de set nooit worden, hij speelt met het publiek, is vaak bijzonder grappig met zn bindteksten, en bouwt heel makkelijk op naar een hoogtepunt met...”Housewife”. niet meteen een nummer wat je zou verwachten zonder electronica. De uitstekende percussie, met ondersteuning van een heus Klockenspiel, laat dit klinken zoals “Tubular Bells” van Mike Oldfield, laagje na laagje opbouwend tot een melodisch klankenspel . Knap ook een weirde versie van “Palestine”, een nummer wat hij helaas nooit op “Le Franc Belge” liet verschijnen. We noteerden geen enkele laagte, de hele set bleef boeien, ook al omdat je vaak ogen te kort had om Isolde Lasoen in de gaten te houden, het leek wel een film waarin langzaam duidelijk werd hoe ze met acoustic percussion een hele trits electronica triviaal maakte. Spannend tot de laatste noot dus, en die was van Aznavour, geen voor de hand liggend nummer, maar wel opnieuw bewondering. Knap dit, en enkel geschikt voor zaal gelukkig.
 
Andy Surleraux

Met : piano, gitaar & zang Daan
         drums, vibrafoon, tubular bells, hoorn, moog & zang Isolde Lasoen
         cello & zang Jean-François Assy

Foto's en review voor Rootstime


zaterdag 11 april 2015

Little Waves @ C-mine

Ewert & The Two Dragons
 
 
Fotoverslag : Little Waves
 
Met : Winterslag, Tout Va Bien, Luke Sital-Singh, Ewert & The Two Dragons, Kim Janssen, Bony King, St Gransson, Wovenhand
 
Singer Songwriter Contest met The Nightlines - Ellen Steegen - Winter Trees - Marijke
 
Foto's voor Rootstime

donderdag 9 april 2015

Guido Belcanto @ CCHA


Fotoverslag : Guido Belcanto

Guido Belcanto wil me wel’s ontroeren. Zo liep ik hem geheel onverwacht tegen het lijf tijdens de Gentse feesten een paar jaar geleden. Ergens op een binnenpleintje in de buurt van de Kouter moet het geweest zijn. Hij speelde op een klein podium in het midden van een trits terrasjes in de gietende regen. Meteen ook de periode waar het allemaal een beetje beter leek te willen gaan voor de ontzettend symphatieke bard. Na zijn, naar eigen zeggen, dieptepunt zo rond 2008 , klom hij uit een diep dal. Hij kreeg een platencontract, wat hij al lang verdiende, en je zag hem zichtbaar een gelukkiger mens worden. Die dag in Gent stelde ik dat voor het eerst vast. De regen die hem geenszins ontmoedigde een ontwapenend mooie set te spelen, omringd door honderden regenschermen. Een grote glimlach op zijn gelaat, die ik voor het laatst bij hem zag toen hij van Marco Pantani zaliger een Bianchi koersfiets kreeg. Ook die gunde ik hem van harte. Belcanto is een mens die je vanalles gunt, waarvan je gewoon wil dat hem leuke dingen overkomen. Hij slaagt erin om een marginaal muziekgenre uit de sloot te halen en het op te tillen naar chanson. Hij is een tekstvirtuoos die graag speelt met de hoekjes van de vaderlandse taal.

 
Dat deed hij in Hasselt met verve nog’s. Ook met nummers van anderen, oa van Frank Vanderlinden, ook een notoir tekstvirtuoos. Hij stelde zijn nieuwe album voor, al deed hij dat mooi gedoseerd, niet het hele album afdrammen en dan nog een paar ouwe hitjes. Hij legde de puzzelstukjes fijn naast elkaar en leek de stemming in de volgelopen zaal makkelijk aan te voelen. Als je al zo lang meegaat, ja dan kan je dit. Fijn ook om hem omringd te zien door een aantal uitstekende muzikanten. Waaronder zijn al twee decannia lang trouwe luitenant Lieven De Maesschalck. Hij mag zich dan op zijn laatste album graag een ‘Cavalier Seul’ noemen, maar met band is hij gewoon een klasse groter.
Al blijven sommige nummers beklijvend als hij enkel zelf aan zet is : “Ik Ga Stoppen Met Te Doen Alsof” bv, is er zo een. Dit zie ik hem doen samen met Lieven op dat Gentse prieeltje in de regen. Toen stond hij al “Op De Pechstrook Van Het Leven”, zijn album van de ommekeer, die ik hem toen zo gunde. Nu zelfs nog meer. Het nummer klonk in Hasselt net zo ontroerend treffend als toen in Gent. Laat dat nu het fijne zijn aan een mens als Guido Belcanto, als hij ergens speelt wil je altijd wel even gaan kijken. Hij heeft een ontwapenende kwaliteit aan boord die hij ,zoals niemand anders dat kan, in liedjes kan omzetten. Liedjes die je niet zo snel kwijtraakt en geregeld terug wil horen, live door hem en die zeer fijne band rondom hem gebracht.
 
Andy Surleraux

Met : zang & gitaar Guido Belcanto
          gitaar, banjo & pedalsteel Geert Hellings
          gitaar, accordeon & piano Lieven Demaesschalck
          contrabas Nicolas Rombouts
          drums & trompet Maarten Moesen
          viool Andries Boone

Foto's en review voor Rootstime