zaterdag 9 mei 2015

C.W. Stoneking @ AB, Brussel


Fotoverslag : C.W. Stoneking

‘Gon Boogaloo’ in de AB. Ofwel, compromisloos muzikaal getransponeerd worden naar het interbellum. Misschien omschrijf je zo nog het makkelijkst wat C.W. Stoneking je laat ondergaan tijdens een concert van hem. Een Australiër zonder enig down under cliché. Als je zn afkomst niet kent plaats je hem zo in Chicago of why not New Orleans. Drie albums heeft hij uit, waaruit hij in de AB zowat alles speelde. Al lag de nadruk misschien wel een beetje op zn laatse ‘Gon Boogaloo’, waar hij ook iets minder jungle blues op speelt, en wat meer wil flirten met ragtime en zelfs hier en daar een scheut jazz.
 
Echt blues speelt hij niet, tenminste hij blijkt zich aan geen enkele blues conventie te houden, en beperkt zichzelf zo dus helemaal niet. Net dit maakt zn set bijzonder boeiend, bijzonder fris ook, en niet gespeend van enige humor. Hij onderbreekt zn set maar liefst twee keer voor een behoorlijk lange standup, waarin hij een paar bizarre verhalen probeert te vertellen over een fictieve schipbreuk,en hoe hij de Pygmeeën in donker Africa heeft leren jodelen. Dat laatste demonstreert hij dan ook meteen in de eerste song die op de lange uitleg volgt. Maar dat doet hij allemaal als we al een nummer of tien ver zijn. Hij begint ook niet meteen grandioos, zn unieke stemgeluid is er tijdens de eerste drie songs nog niet helemaal, en hij klinkt wat knorrig als de AB nog moet wennen aan zn unieke sound. Maar vanaf ‘Handyman Blues’ is het helemaal raak. Hij haalt gitaargewijs erg hoekig uit, en zn vocals zitten in het gareel. Prachtig trouwens wat hij kan met die stem, klinken alsof er helemaal geen technologie bestaat, ruw en authentiek zingend zoals je dat bijna honderd jaar geleden zou gehoord hebben ergens in een donkere Amerikaanse kroeg.
 
Stoneking heeft een schitterende ballad, een genre trouwens waarvan hij blijkt te houden ,legt hij weer lang en breed uit, murder ballads eigenlijk, al is het enkel de benaming die hem aanspreekt, de songs die erachter zitten zijn (sic) ‘shit really’. Hij illustreert zijn interpretatie van het genre met ‘Jungle Ballad’ , een bizarre creatie van een song, maar eentje die je nekharen rechtop zet. Hij brengt het nummer met enkel zijn gitaar als begeleiding, maar toch heb je het idee dat er een hele band achter zit. Het nummer , en dit zagen we een aantal keer tijdens de set, werd zachtjes meegeneuried door het publiek. Een fijn publiek ook, veel fans, zelfs een paar in jaren twintig kledij, en vooral een aandachtig publiek. Dat laatste toch niet zo heel evident ,want in de al eerder genoemde lange tekstbreaks, wauwelt Stoneking in een prettig gestoord , zelfs vettig, Engels waar je zowel Amerikaans als Australisch slang in hoort. Daardoor dus ook niet altijd even verstaanbaar, maar het maakt het geheel van ‘song and word’ wel bijzonder authentiek.
 
Hij schijnt, lieten we ons vertellen, zich in het echte leven echter toch te bedienen van een soort Kings English. Want, en dat mag je tijdens de hele show nooit vergeten, hij speelt onstage een typetje, een Vaudeville van woord en muziek. Je zou zn type kunnen verdenken van het organiseren van een dozijn speakeasy’s tijdens de drooglegging in de VS. De dranksmokkel en alles wat daarbij hoort. Als je even wil meedromen zie je hem zo de kratten whisky achter de toog schuiven , zijn barman instructies geven, een paar gasten verwelkomen, en het podium opkruipen waar hij dan de hele avond speelt wat hij ook in de AB speelde. Zijn invloeden zijn niet echt helemaal hoorbaar, of liever, het zijn er zodanig veel dat je ze eigenlijk niet kan oplijsten. Flarden Robert Johnson komen nog het meeste naar voren, de rest is een eigenaardige maar weergaloze mix van stijlen en rare varianten op blues. Ook zijn backing vocalistes scheppen door hun eigenaardige manier van backings zingen de nodige verwarring. Met momenten kan je er zowaar een sixties rock’n roll nummertje in herkennen, maar nauwelijks een paar maten verder zit je weer in de swamp blues.
 
Nummers om te onthouden : ‘Tomorrow Gon’ Be Too Late’, ‘Mama Got The Blues’, en zeker het weergaloze ‘Jungle Blues’ . Als je’m live ergens kan strikken, gewoon doen, want op de dag dat Nick Cave ook in Brussel passeerde ontdekte ik een andere Australiër in de AB, en daar heb ik bepaald geen spijt van.
Andy Surleraux

Foto's en review voor Rootstime

woensdag 6 mei 2015

The Posies @ Muziekodroom


Fotoverslag : The Posies

Met : Holly, Andy Shauf, The Posies

Foto's voor Rootstime

dinsdag 5 mei 2015

Tutu Puoane Sextet @ CCHA


Fotoverslag : Tutu Puoane Sextet

Met : Tutu Puoane, Carlo Nardozza op trompet, Wietse Meys op tenorsaxofoon, Ewout Pierreux op piano, Nicolas Thys op bas, Jasper Van Hulten op drums

Foto's voor Rootstime