woensdag 29 april 2015

Daan @ CCHA


Fotoverslag : Daan

Daan was tijdens zijn passage in het Hasseltse CC niet helemaal solo, zoals hij dat bv einde van vorig jaar een paar keer in de Brusselse Botanique deed, maar had twee extra’s bij . Al waren dat niet zomaar extra’s, een uitstekende cellist en Isolde Lasoen, die schrijf je immers niet zomaar als wat hulpjes weg.
 
Het concert had wel wat van een semi-acoustic,van alle electronische tirlantijnen ontdane, opeenvolging van geweldige songs. De anders bij Daan ruimschoots aanwezige electronica werd hier opgevangen door een percussie netwerk, waarin Isolde Lasoen mateloos perfect navigeerde, en een aantal strategisch gemikte loopstation trucjes. De songs kregen zo een totaal andere inkleuring waarbij eerlijk gezegd de orginele versies bijna verbleekten. Het is immers een kunst je eigen songs geheel uit te kleden, te herleiden tot een absoluut minimum, en dan je accenten op een meer artisanale manier te leggen. Daan kan dat als geen ander. Je voelt de liefde voor zn nummers . Ook opvallend, Lasoen draagt de show zelfs net iets meer dan Daan Struyven in dit concept.
 
Niet dat hij een triviale rol vervult, want de stem van de man, en zijn ijle gitaarspel zijn compleet onmisbaar, maar hier valt op dat Isolde bijna virtuoos moet zijn om gewapend met een hele batterij persussie zowel ritmisch als melodieus de songs te dragen. Met de ene hand een drumbeat aanhoudend speelt ze er met de andere een vibrafoon partij bij. Technisch niet meteen makkelijk, en dan intussen ook nog even een zanglijntje erover gooien ? We raken anderhalf uur lang bijzonder gecharmeerd door dit schouwspel. Ook de cellist doet knappe dingen, hij bediend met zijn lange schoenspitsen een loopstation waardoor hij in laagjes kan spelen. Daan doet dat bij momenten ook, zodat een songs met laagjes niet dienen in te boeten aan inhoud. We horen prettige versies van “Everglades”, als derde nummer in de set, waar hij zijn stem nog niet onder controle heeft. Teveel gezongen de laatste dagen, legt hij uit. Maar de stem zal zich herstellen, geleidelijk in de set, met nog slechts een restantje ‘break’ erin. Als hij met deze kleine handicap helemaal solo achter de piano “The Player” inzet, zorgt dat voor kippenvel.
 
Heel ernstig zal de set nooit worden, hij speelt met het publiek, is vaak bijzonder grappig met zn bindteksten, en bouwt heel makkelijk op naar een hoogtepunt met...”Housewife”. niet meteen een nummer wat je zou verwachten zonder electronica. De uitstekende percussie, met ondersteuning van een heus Klockenspiel, laat dit klinken zoals “Tubular Bells” van Mike Oldfield, laagje na laagje opbouwend tot een melodisch klankenspel . Knap ook een weirde versie van “Palestine”, een nummer wat hij helaas nooit op “Le Franc Belge” liet verschijnen. We noteerden geen enkele laagte, de hele set bleef boeien, ook al omdat je vaak ogen te kort had om Isolde Lasoen in de gaten te houden, het leek wel een film waarin langzaam duidelijk werd hoe ze met acoustic percussion een hele trits electronica triviaal maakte. Spannend tot de laatste noot dus, en die was van Aznavour, geen voor de hand liggend nummer, maar wel opnieuw bewondering. Knap dit, en enkel geschikt voor zaal gelukkig.
 
Andy Surleraux

Met : piano, gitaar & zang Daan
         drums, vibrafoon, tubular bells, hoorn, moog & zang Isolde Lasoen
         cello & zang Jean-Fran├žois Assy

Foto's en review voor Rootstime


Geen opmerkingen:

Een reactie posten