vrijdag 26 juni 2015

Genk On Stage 2015 @ Genk

Marco Z
Fotoverslag : Mainstage - Fruitstage - Factor J & J² - U ?!?

DAG 1
 
Genk On Stage is onze eigenlijke festivalzomeraftrap. Daar is geen vaste reden voor. Het valt gewoon lekker. Eerste weekend van de zomerbreak, examens afgelopen, de tour de France wenkt om het hoekje, en er staat meestal wel een koel windje annex pintje geparkeerd tussen fijn volk.
Editie 2015 zou niet anders mogen zijn, al was de start iets minder fris. Daar zat uiteraard ook het weer voor iets tussen. Geen uitgeregende editie gelukkig zoals vorig jaar, maar het startschot viel loodzwaar uit een zwoele nog net niet door onweders bezwangerde lucht.





Een vergelijking met delibererende leerkrachten drong zich even op tijdens het concert van Marco Z (**) op Genk On Stage. Eigenwijs maar net geslaagd. We hadden meer verwacht.
Marco Z
Een festival openen is nooit makkelijk, dat weet iedereen. Een Marco Z op dreef zou daar in principe weinig probleem mee moeten hebben, wegens voldoende ervaring op dat vlak. Toch drong die moeilijke beoordeling zich op. "Hij zal toch meer inspanning moeten doen, want dit is net niet goed genoeg." Zoiets in die aard. Het klonk allemaal steviger dan je zou verwachten, dat wel. Maar niet catchy. Niet voldoende. Onvaste stem, irritante geluidsproblemen, net niet overtuigende gitarist, dat soort dingen. Verschillende nummers uit zijn laatste cd passeerden zonder de live spankracht die ze verdienen.

Net dan tovert hij een kwartet als een wit konijn uit zijn hoed. 'Ca Plane Pour Moi' in een knallende rockcover versie. 'Politician's Daughter', een ingetogen doch zeer sterke ballad à la Marco Z. 'Car Tires In The Slipstream' in een mooi duet met drummer Arnout Hellofs (ooit nog drummer van o.a. Hooverphonic) - die daarbij overigens een verrassend knappe Belcanto-imitatie deed. En als toetje, 'Tomorrow' uit de filmklassieker 'Annie'. Dan weet je dat hij het kan.
Maar dan vergeet hij het af te maken. 'Endlessly Be Together' had weer last van klankproblemen en 'Marketing Song' mag live toch nog groeien. Pas bij 'I'm A Bird' reageerde het publiek zoals verwacht. Maar toen was het verdict al gevallen: met de hakken over de sloot.




Admiral Freebee
Wat een verschil met de opener! Vanaf de eerste noten ligt de lat heel hoog. Dit had net zo goed de afsluiter kunnen zijn.
'Little Village' opent de set op een vrij beheerste manier. Wie Admiral Freebee (****) eerder zag, weet dat het vanaf dit punt enkel omhoog gaat. 'Always On The Run' is ook een vroege vogel. De saxofonist krijgt meteen vrij spel. Mooi trouwens hoe subtiel en krachtig tegelijk de blazerssectie in de mix zit. Juiste timing van accenten heet dat. Het geheel staat als een huis. Elke muzikant krijgt volop speelruimte zodat de diepte van de nummers helemaal aan bod komt. De sound blijft constant even mooi beheerst, Tom Van Laere spuwt zijn gal en zalft meteen erna als vanouds. 'Look At What Love Has Done' met name snijdt als een stanleymes. 'Bad Year For Rock 'n' roll' klinkt dan weer gigantisch strak. Zo kunnen we bij elk ander nummer wel een lovende omschrijving bedenken.
Klassiekers zoals 'Einstein Brain', 'Oh Darkness' en 'Rags 'n Run' komen traditioneel helemaal aan het einde. En tonen dat ze na al die jaren nog altijd vlot overeind blijven.
Een zeer knap concert. Zo hebben we ze graag aan het begin van een lange festivalzomer.

Een superdeal als afsluiter van dag 1 met twee demonstraties voor de prijs van één: hoe moet een
concert zijn, en hoe moet een concert klinken (nietwaar, Peter?).

Arsenal
Slechts één minpuntje: jammer dat de 'special guests' van Arsenal (****) ontbraken: helaas geen Lydmor of Gabriel Rios. Enkel de (weliswaar vrij uitgebreide) kern van Arsenal zakte af naar Genk en dan nog in festivalformule, dus ook zonder backdrop video projecties of andere uitgekiende podiumaankleding. Maar zie dat in het geheel van het concert slechts als details.
Opener 'The coming' is intussen tien jaar oud, op cd een vrij gezapig nummer, maar krijgt live een flinke botox-injectie. Direct erna 'Estupendo', die eeuwige en tijdloze bom. De massa op het nokvolle Stadsplein wacht een hete avond.
15 jaren heeft de groep intussen op de teller, maar het einde lijkt nog lang niet in zicht. De verrassende setlist toont alle invloeden die Arsenal tot een eigen geluid heeft gekneed. 'One day at a time', 'Not yet free', een heel sensuele XL-versie van 'Longee', zelfs 'High Venus' en superbom 'Saudade pt.2' zijn een spervuur van opzwepende beats.
'Amelaka Motinga' wordt aangekondigd als een nieuw nummer, maar dateert in feite al van 'Oyebo soul' uit 2003. Nieuw is wel de frêle Afrikaanse stem die Lydmor even moet doen vergeten. Een geslaagde makeover is het alleszins.
Zelfs een vette plensbui doet weinig mensen vertrekken, want 'Black mountain (beautiful love)', 'Temul (Lie low)' en 'Lotuk' moeten nog afronden. Als laatste in de knockout ronde loopt 'Melvin' zelfs naadloos over in 'Shout' (Tears for Fears): "shout, let it all out". Einde concert, einde regen ook. Was die getimede afkoeling misschien het speciale effect van de avond?
Zie al die visuals en guests voortaan gewoon als kersen op een taart met keurlabel. Heel lekker.
(DS)



 DAG 2
Op dag 2 van Genk on Stage verschuift de nadruk naar de Factor J podia. We weten intussen uit ervaring dat zelfs de vroege namiddag verrassingen kan opleveren: bands die voor slechts een handvol mensen optreden, maar wel het nodige potentieel tonen.

Dorian And The Greys







Van Dorian and the Grays *** zien we nog net de twee laatste nummers. Genoeg om vast te stellen dat de sfeer van ‘Matchbox Car’ nog steeds rondwaart in Vlaanderen, meer bepaald rond Wetteren. Gitaren die even straf zijn als goede ochtendkoffie: een prima begin.





Aan Shun Club *** hangen we het label ‘in de gaten te houden’. Poppy en strak
Shun Club
geproduceerde songs, vaak met een hoekje af, op maat van een geoefend radiopubliek. Voorgaande ervaringen bij o.a. Dez Mona, Broken Glass Heroes of zelfs Arno hebben duidelijk de juiste sporen achtergelaten. Bovendien vermoeden we ook de aanwezigheid van vaders met een interessante platencollectie. Binnenkort verschijnt hun eerste EP. Benieuwd.



Joni Sheila
De main stage is inmiddels ook wakker. Joni Sheila *** serveert in haar eentje een kopje rozebloesemthee met versgebakken saffraankoekjes. Zo klinken haar liedjes toch. Wel een dikke plus omdat ze moederziel alleen op dat grote podium durft te gaan staan.



Alle Turca
Dan dringt zich een terechte vraag op waar we graag het antwoord op willen weten. Het gaat over Alle Turca ***. Leg gewoon de volgende feiten even naast elkaar. Dit is Genk, bij uitstek een multiculturele samenleving. De doorsnee festivalganger houdt van invloeden van overal en reageert doorgaans uitbundig op diverse bands met een gypsy, latino, balkan, folk, spaans, italiaans, … geïnspireerd oeuvre. Maar is Turks een brug te ver? Wat doet deze band verkeerd? Ondanks hun enthousiasme zijn ze even onwennig als elke andere band die voor het eerst een festival mainstage betreedt. Toegegeven, het klinkt inderdaad nog niet allemaal perfect, maar dat kan gemakkelijk door de juiste producer en begeleiding verholpen worden. Dus? Wie heeft een antwoord? “Vreemd” is het enige woord dat we noteren.


Team William
Team William*** is terug. De band die zeven jaar geleden brons pakte in de RockRally probeert weer aan te knopen bij zijn beloftevolle carrièrestart na een lange afwezigheid op de podia. Vandaar een plek ergens in het midden van de affiche. Erkenning voor hun verleden, verwachting voor hun toekomst.
Of de toevoeging van een toetsenman daaraan een extra boost geeft, zal moeten blijken. De songs zijn er nog altijd, de gitaarsound heeft niks aan kracht ingeboet, de ritmesectie stuwt als nooit ervoor. Maar die electronica erbij… Het is wennen. De nummers klinken meer poppy erdoor en moeten hun plek (zeker live) nog vinden in de gekende power sound.



Douglas Firs
Douglas Firs*** groeit, maar is nog lang niet waar hij moet of kan staan. Sinds de release van de tweede cd begint alles op zijn plaats te vallen, dat voel je wel, maar het punt waarop mooi overgaat in beklijvend, of rustig in intimistisch missen we toch nog een beetje. De band lijkt jong en qua levenservaring misschien nog net té jong om weltschmerz en melodrama geloofwaardig te kunnen neerzetten. Er is nog werk aan de winkel. Maar Douglas Firs verdient de nodige tijd daarvoor. Denk aan een goeie slow coffee in hun geval.



Raccoon
Over Racoon**schreven we in 2006 al dat het potentieel er is om een degelijke popgroep te worden. Toen voelden ze zich klaar om België te veroveren. Vandaag zijn ze precies nog niet veel verder geraakt. Ondanks een karrevracht Nederlandse muziekprijzen slagen ze er nog altijd niet in om in België door te breken. Je hoort meteen dat een Nederlandse popband op het podium staat. Dat is geen verwijt, gewoon een vaststelling. De stem is goed, het bezongen hartenleed is universeel, enkel jammer van het te frequente steenkoolengels en de te cleane afwerking van de sound. Een scherp randje links en rechts kan echt geen kwaad voor dit genre. Een weerhaakje durft immers al eens ergens te blijven haken. Wel opvallend en knap: één nummer wordt in het Nederlands gezongen en maakt wel indruk. Misschien op de b-kant van een single uitbrengen, exclusief voor de Belgische Radio 2 markt? Het is maar een idee.

Tourist LeMC
Tourist LeMC**** is overtuigd Antwerps maar origineel. Vlaamse kleinkunst geserveerd op een bedje van vettige doch ingetogen en in hiphop gedrenkte beats. Wat Johannes Faes serveert is momenteel meer in trek dan het stoofvlees van Jeroen Meus. Helaas is er vandaag slechts tijd voor twee nummers. De volgende afspraak met de ‘troubadour van ’t stad’ staat wel al aangestipt in onze agenda. Tourist LeMC speelt op de speciale woensdagavond op Pukkelpop, later deze zomer. Zondermeer knap, charmant en eerlijk. Eindelijk...


Heather Nova
Heather Nova*** dan. De main stage headliner van vandaag. Qua stem en fysiek een absolute klassemadam, dat weten we allemaal. Bezit elk podium vanaf het ogenblik dat haar kleine teen de planken raakt. Met alle respect voor een semi-akoestische aanpak  van een festivalset, maar waar was de echte Heather? ‘Beneden (hoge) verwachting’ willen we niet graag schrijven . Haar engelenstem is gewoon mooi, helder, hoog, maar op geen enkel moment snijdt ze.  De begeleiding is sober: slechts één muzikant die afwisselt tussen elektrische gitaar, piano en cello, maar ook hier missen we die ijle zweverigheid die een concert van Heather Nova zo typeert.
De opbouw van de set steekt bovendien heel raar in elkaar. Een voorbeeld: een duo als ‘Winterblue’ en ‘Walking Higher’ vlak na elkaar geeft normaal altijd vuurwerk, maar vandaag heeft niemand de aansteker klaargelegd.
O.a. Bert en Sarah van Bonfire Lakes (lokale Genkse band) mogen twee keer mee het podium op ter ondersteuning: éénmaal als backing vocals tijdens ‘The Archaeologist’ en later nog eens tijdens ‘Someone New’ om het duet met Escobar te imiteren.

Een beleefd optreden lijkt nog de beste omschrijving. Enkel omdat we fan zijn helpen we haar over de sloot heen en krijgt ze drie sterren.


Omar Souleyman
Gelukkig is er nog die ene Syriër waar je altijd op kan rekenen. Omar Souleyman****slaagt er sinds Pukkelpop vorig jaar in om grote massa’s als een magneet aan te trekken en op te zwepen met simpele en eerlijke bruiloftsliedjes over de liefde. En dat met slechts drie dansmoves en een stel elektronicadozen. ‘Warni Warni’ komt al vrij vroeg in de set. Voor het overige moeten wij even hard raden naar songtitels als de doorsnee festivalganger. Omar moet wel harder werken dan verwacht om zijn flower power huwelijkstechno te doen werken. Dit is toch het hoogtepunt van dag 2. (DS)

PAPA !!!
(Team Marmalade)



DAG 3 

Dag 3 brengt nieuwe hoop, goed weer en opnieuw een knap aanbod aan bands, voornamelijk op Factor J. Tenminste, eens het terrein na de Kids On Stage terug de juiste herbestemming krijgt en festivalterrein wordt i.p.v. buggyparking.

Birds That Change Colour


Birds That Change Colour*** grossiert in happy sixties songs, genre Fairport Convention of Crosby, Stills, Nash & Young. De gitaren klinken bijna even energiek als de voorbeelden en benaderen de psychedelische sferen heel erg goed. Heel leuk ook zijn de meerstemmige zangpartijen die erg ‘juist’ klinken. Schijnbaar zonder al te veel moeite slaagt de groep erin om die periode weer hip te maken. Het potentieel is er, enkel hier en daar nog wat bijschaven om boven het gemiddelde niveau uit te stijgen. Moet lukken.



Rhinos Are People Too
Even een verhaaltje vertellen tussendoor. Een ochtend, ergens in 2013. De radio springt op StuBru en speelt Rhinos Are People Too****, net geselecteerd als finalist van de Nieuwe Lichting. Shoegaze uit Peer, maar dat beseffen we nog niet meteen omdat we eerst moeten bekomen van een mokerslag. Pas na de eerste koffie dringt de waarheid door: dit heeft de Belgische muziekscene nog nooit gezien… Zo’n juiste interpretatie van wat een van de moeilijkste muziekgenres is, omdat fout gaan zo makkelijk is. Creëer de juiste wall of sound, en je speelt iederen uit de sokken (zelfs voordat ze aan je voeten zitten). Geen ruimte voor fouten.
Even doorspoelen naar vandaag. De juiste Peter Hook baslijn is er. De zweverige stem van Slowdive. Ride sluimert op de achtergrond. Zelfs de typische gitaarrifs van Robin Guthrie (Cocteau Twins) rollen uit de gitaarsnaren tot onze grote tevredenheid. The Joy Formidable loert ook om de hoek. Dit moet aan de zandgrond in Peer liggen, waar niet enkel fantastisch lekkere asperges groeien. Enkel de onervarenheid van een jonge band staat in de weg van een fenomenaal concert. Dit speelde net teveel in het nadeel van de geluidsbalans waardoor de typische shoegaze soundwall niet altijd even krachtig en zuiver was. Zo ontbraken bijvoorbeeld de weerhaakjes in ‘Pelkuri
. Vandaag moeten we het helaas dus houden bij uitstekend.

Rhinos heeft enkel de juiste professionele begeleiding nodig om het potentieel te ontsluiten dat erin zit. Vorig jaar op Pukkelpop werden we compleet stil (de fase nadat we uit sokken geblazen worden) tijdens Slowdive. Ik zie niet in waarom deze band op hetzelfde festival niet ooit hetzelfde zou kunnen doen. Maar dan op een ander podium dan de Wablief.

Gruppo Di Pawlowski

Gruppo di Pawlowski*** begint iets later aan zijn optreden dan gepland, maar gooit je meteen terug in de zomer van 1976. Die waar plotseling The Sex Pistols opdoken uit het niets. Vuilbekkend als niemand anders, chaotisch, maar helemaal Mauro. Op voorhand weet je nooit welke richting hij uitgaat. We hadden de sixties al gehad, de tweede helft van de seventies is wat ons betreft dik in orde.

Magnus Live


Iedereen wil aan het einde van een festival ergens wel een ‘winnaar’ aanduiden. Dit jaar moeten wij wachten tot de allerlaatste band op Factor J om dit te kunnen doen. Magnus Live***** is de gelukkige. Pure New Order 2.0 . Denk aan Temptation of Blue Monday, maar dan overgoten met een Underworld-saus, zoiets. Indrukwekkend. Groots.
De combinatie Tom Barman, CJ Bolland en Tim Vanhamel is moeilijk in woorden te vatten. Laten we beginnen bij CJ Bolland. Een van de pioniers van de Europese technoscene. Die man maak je niks meer wijs over beats onder een nummer steken. Dan, Tim Vanhamel. Limburgs gitaar-whizzkid die in eigenwijsheid enkel Mauro Pawlowski op dezelfde hoogte moet tolereren. Is het daarom dat de derde, Tom Barman, hem zo graag wilde opnemen in dit perfecte driehoekshuwelijk?


Magnus Live
Elk van deze drie muzikale genieën kan zonder restricties duivels ontbinden op het podium. Barman als perfecte publieksmenner en tekstspuwer zoals bij dEUS. Vanhamel met funky gitaarspielereien à la hemzelf. En Bolland aan het stuur in de electronicacockpit. Met excuses aan de twee andere muzikanten, we willen jullie rol helemaal niet minimaliseren.
 
Dit was een van de betere afsluiters die Factor J in jaren heeft gezien. (DS)

 

 
Stadsplein