woensdag 30 november 2016

Robin McKelle @ C-mine Genk

Robin McKelle

Fotoverslag : Robin McKelle

Met : Robin McKelle,

        Jake Sherman,
        Menezes Guitar,
        Kyle Miles,
        Adam Jackson

Foto's en verslag op  : Rootstime

maandag 28 november 2016

The Veils @ Botanique Brussel


Fotoverslag : The Veils

Met : Marlin Waves

         The Veils ( Finn Andrews, Sophia Burn, Dan Raishbrook, Raife Burchell, Uberto Rapisardi)

Foto's en verslag op  : Rootstime


zondag 20 november 2016

Sinner's Day @ Ethias Arena Hasselt

OMD


Fotoverslag : Sinner's Day

Met : Tricky
          OMD
          PiL
          Sisters Of Mercy

woensdag 16 november 2016

Dani Klein & Sal La Rocca Quartet @ C-mine Genk



Fotoverslag : Dani Klein & Sal La Rocca Quartet

Met : Sal La Rocca (bas)

        William Lecomte (piano)
        Tim De Jonghe (trompet)

Foto's en verslag op  : Rootstime

zondag 21 augustus 2016

Pukkelpop 2016 @ Kiewit Hasselt

LCD Soundsystem

Foto's en verslag voor OOR : Pre-party en Dag 1 - Dag 2 - Dag 3

Meer beelden op : PkP2016

donderdag 4 augustus 2016

vrijdag 24 juni 2016

Genk On Stage 2016 @ Genk

Zornik
Fotoverslag (voor Rootstime) : Genk On Stage

Verslag op Rootstime : DAG-1     DAG-2     DAG-3


DAG 1 : Genk On Stage blaast de stoom uit je oren

Honeymoon Cowboys
Er was ooit een tijd dat ze nog mini-LP’s maakten en 12 inches, maxi singles en 7 inches, op geperst vinyl en zelfs tapes. Het lijkt honderdduizend jaar geleden, een ander tijdperk, waar streetcred weggelachen werd en weltschmertz uit alle tienerkamers lekte.  Waar een ijzeren lady toen reeds het Britse rijk van Europa probeerde los te scheuren terwijl in België de cold wave vastvroor in de koude winters van de jaren tachtig.
Ergens op een woensdagavond moeten we toen het Genkse café manifesto zijn binnengelopen op zoek naar een band die zich Siglo XX noemde en die er in slaagde de donkerste kant van onze ziel nogal intiem te betasten.  Flink dertig jaar later zien we de tieners van toen, nog steeds behangen met gitaren en een bezwaard gemoed ,een podium, niet zo gek ver van die legendarische Manifesto van toen, bestijgen om exact hetzelfde te doen als die woensdagavond.
Je bent dan wel dertig jaar verder, en die jongens zien er nu een beetje meer als boekhouders en bankbedienden uit, maar vinden deze maatschappij nog steeds even onwelriekend als in die koude jaren tachtig. Maggie is intussen weg, maar Nigel en Boris trekken nu  aan dat moeilijke Britse eiland en Brexitten miljoenen Britten terug naar de jaren vijftig. Muzikaal is er gelukkig wel veel veranderd, en spelen die van Siglo XX ook een stuk beter, en heten ze ook anders. Je moet ze nu de Honeymoon Cowboys noemen, en zachtjes mag de subtekst ‘ex Siglo XX’ nog mee gepreveld worden, want vlaggen dekken ook in 2016 nog graag ladingen.

De Genkse Honeymoon Cowboys maken opnieuw muziek, al hadden ze dik 25 jaar nodig om dat opnieuw te doen. Want ondanks decennialang gezeur van een bizar trouwe schare fans was er geen beweging in te krijgen. Dat veranderde een jaar of wat geleden gelukkig toen ze elkaar terug vonden en hier en daar ‘voor een keer’ nog’s op een podium stapten. Maar éénmalig werd meer en je kan intussen wel stellen dat de Honeymoon Cowboys terug een volwaardige band zijn. Met een verleden, en eentje dat je ondanks dat ze best interessante nieuwe nummers hebben, niet kan wegdenken.  Op Genk On Stage werden ze als subtopper geboekt op de Fruitmarkt die voor één avond één grote Manifesto werd, inclusief de klanten van toen waren er ook de bands van toen.
De Brassers en Arbeid Adelt! serveerden vrijdagavond 24 juni samen met de Cowboys een lange trip naar het grauwe eighties Genk  en al is de stad intussen wat minder klinisch en meer kleurrijk geworden, het plaatje klopte toch vrij snel terug. De Honeymoon Cowboys openden moedig met eigen songs de bekijvende set, om slechts in de bis classics als ‘the art of war’ en ‘ dreams of pleasure’ te spelen. Ze deden dat met ex Siglo bassist Dirk Chauvaux, die zichzelf graag ‘gelegenheidsmuzikant’ noemt bij de concerten van de band. Maar je kan best stellen dat hij er gewoon bij dient te horen, het plaatje zou anders niet helemaal kloppen.  Een uurtje trippen, want dat was het, en okay, ik ben een fan van het eerste uur, en heb die periode zeer bewust meegemaakt en in mijn hart gesloten, en dat ja, dat werkt objectiviteit niet in de hand. Maar het was een van de meest fijne avonden ooit op Genk On Stage.
DeLaSoul

We zochten na afloop van de black Friday naar een gepast orgelpunt en vonden dat op de mainstage even voor midnight bij De La Soul. Veel hiphop op deze Genk On Stage editie, en deze band zijn in dat genre een beetje ‘vreemd’ . Ze brengen zelden traditionele rhymes en laten zich nooit voor de clichés van het genre vangen. Je hoort  Jazz, uiteraard Soul en vooral veel humor in hun repertoire, en live zijn ze een fenomeen, een garantie voor een snel exploderende party. Het was vrijdag 24 juni ook in Genk niet anders, zelfs bij de opwarming door de De La Soul Dj ging het publiek al uit hun dak. Nochtans begon die bescheiden met wat soulplaatjes, maar bouwde al snel aan een snoerhard crescendo waarbij de hiphop bassen in de ondergrondse parking de auto’s naar een andere parkingsectie lieten trillen. Het moment dat Plug one, two en three (P.A. Pasemaster Mase, Trugoy the Dove en Posdnuos ,we houden het best bij hun bijnamen) het podium betraden ontplofte het Genkse marktplein zoals nooit gezien. Meteen een trits nieuwe songs van het op 26 augustus te verschijnen en lang geanticipeerde nieuwe album, en de party stopte voor geen seconde meer. Ze spelen heerlijk met het publiek, en doen dat best origineel, al gebruiken ze typische rap terminologie, maar dan telkens heerlijk uitvergroot of helemaal uit de context getrokken.
De La Soul is voornamelijk fun, geen seconde bloedernstig en muzikaal een gezellige chaos. Vooral als de Dj zn files door elkaar haalt bij het inzetten van ‘A rollerskating jam named Saturdays’ waardoor het drietal hun bijna uitzinnige publiek een volle minuut dient bezig te houden met naar hun favoriete dag van de week te vragen. ‘is it Friday ?? Is it Sunday ?? Is it Billie Holiday ?? Do you know Billie Holiday ? ‘ Een snelle blik naar achteren en okay, it’s Saturday ! Genk compleet zot. Wel jammer dat dat heerlijke nummer al na een halve minuut overgaat in ‘me myself and i’, dat fijne Grease sampletje krijgen we dus niet. Wel een lange versie van’ me Marcel and I’ zoals de Heer Vanthilt dat een paar straten verder noemt.  Een paar minuten later mag Genk On Stage de eerste dag afsluiten met een mooie balans ; flink wat volk, al is het iets minder toch dan andere jaren, en zeer geslaagd entertainment. (as)

DAG2 : UK’s finest

The Levellers
Of hadden we dan iets anders verwacht van Marc Chadwick, frontman van de Britse Levellers, dan een opening statement over de Brexit ? Neen, dat voelde je makkelijk aankomen, de band is op z’n minst politiek geëngageerd al een paar decennia, vaak op het randje van common sense en oude hippie idealen, maar telkens goudeerlijk.
Het verbaasde zeker niet dat Chadwick zich verontschuldigde voor zoveel ignorantie bij zijn landgenoten.  Fijn dat ze dat ook illustreerden met opener ‘England My Home’. Genk On Stage begreep meteen dat er het volgende uur ook een beetje nagedacht diende te worden.
Een echte politieke boodschap verpak je  immers best in een folietje fijn entertainment muzikaal gedragen door stampende violen. ‘England My Home’ ging vlekkeloos over in ‘beautifull day’, ook een song waarin de revolutie gepland werd aan de toog van de kroeg, en heerlijk zelf relativerend in een tijd van hoogdravende non-politiek.
Chadwick is trouwens nog bijzonder goed bij stem, en de nummers klinken live beter dan ooit. Minpuntje is dat de Levellers maar een handjevol songs hebben die de classic status hebben gehaald, en die komen dan nog voornamelijk uit twee albums : ‘Levelling The Land’ uit 91 en ‘Zeitgeist’ uit toch ook al 95. Dat wil niet meer of minder zeggen dat je al twintig jaar moet teren op een paar ouwe anthems, en dat doet de set niet constant ontploffen.  Opwinding is er wel, zeker als die Digeridoo nog’s het podium op mag, en ‘This Garden’ mag inzetten, gevolgd door het onvermijdelijke ‘One Way’. Helaas stopt meteen hierna het exitement. De band begint zich vast te rijden in een trits toch echt mindere songs : ‘Truth Is’, ‘Carry Me’, en ‘Dirty Davy’ geven ons hetzelfde gevoel als lauwe cola op een hete zomerdag. Enkel ‘Riverflow’ laat weer wat boze geesten los, en ‘Liberty’ zorgt even voor een stampvoetende regendans bij het Genkse publiek. Fijn dat ze er nog zijn die Levellers, maar nieuw plaatwerk mag wel, hun laatste release was ergens in 2012, en had daar al lang niet meer de spankracht die de band een decennium daarvoor zo makkelijk kon neerzetten, live zowel als op plaat.

Daan

Anderhalf uur voor de Levellers stond Daan, je kan bijna zeggen ‘alweer’ op de Genkse mainstage. Zoals hij zelf opmerkte “bepaald niet voor het eerst, en ook niet voor het laatst’. Thuiswedstrijdje dus, en dan mag je rekenen op kwaliteit. Het werd ook geen ‘met de handen in de zakken spelen, inpakken en wegwezen’ show, zoals hij ze wel’s wil neerzetten. We krijgen een zinderende Daan show, met 4 indrukwekkende highlights. Hij opent wel wat routineus met ‘Mirror’ en ‘Everglades’, dan zakt de zaak zelfs even in bij het compleet overbodige ‘La Crise’, waarvan hij zelf zegt dat het hopeloos achterhaald is, maar blijkbaar toch in de set laat. Maar dan klikt hij plots met de rest van de band en krijgen we een heel andere show. “Exes” slaat gensters, ‘Crawling From The Wreck’ is bloedstollend mooi en bij ‘Icon’ haalt hij een eerste keer uit naar een hoogtepunt. De versie is sober, uitgekleed, om na de ‘solo’ te ontaarden in een soundbombardement dat drie nummers verder nog steeds nazindert om bij  ‘The Player’ uit te monden in pure magie.  Zo zien we Daan bijzonder graag spelen, een klasse band en een rasperformer die er geen seconde naast zit, zichzelf heerlijk kan relativeren en z’n hits perfect in de set mikt. Alles ging crescendo naar een daverende versie van ‘Housewife’ (Big in Guadeloupe) , meteen gevolgd door ‘Victory’ ‘een nummer over de voetbal van morgen (sic)’. Hij kreeg nog gelijk ook, maar iedereen die 4-0 voorspeld had zouden we toen nog verdacht hebben aan de ‘Swedisch Designer Drugs’ te zitten. Meteen ook, bis ‘The Mess’ niet meegerekend het laatste nummer. Isolde en Daan, ontspannen samen dueterend, zittend op de monitors. Het enige wat ontbrak was een passende zonsondergang. (as)


DAG 3 :
K's Choise

Zondag 26 juni werd er gevoetbald in de hoofden van het Genkse publiek, en dienden er keuzes gemaakt te worden. Of met een half oog naar de wedstrijd kijken op het schermpje van je smartphone, af en toe eens kijken naar de stage om daar K’s Choice te zien , of je van geen enkel scherm iets aantrekken en je volle aandacht geven aan die toch wel fantastische band. Wij kozen voor het laatste, en we hebben daar geen seconde spijt van gehad. Temeer ook daar het al even geleden was dat we ze aan het werk zagen, en in alle eerlijkheid we nooit echt heel gelukzalig glimlachend terugkeerden van vorige passages op diverse podia. In Genk moest dat veranderen, ze hebben immers opnieuw een uitstekende plaat onder de arm (The Phantom Cowboy) en dat was ook al weer even geleden. ‘Echo Mountain’ uit 2010 was het laatste wapenfeit waar we het effectief warm van kregen, en uiteraard zijn daar parels als ‘The Great Subcouncious Club’ en ‘Paradise In Me’, maar die zijn al  zo oud als het schoeisel van de Levellers bassist van gisteren.
 Vers werk dus, en een frontvrouw onder stoom, een broer met een brede lach en een band met drive. Sarah alsook de drummer en gitarist droegen een allegaartje van Rode Duivels shirts, om de toch wel grote betrokkenheid bij de wedstrijd te illustreren, want wat waren ze blij dat ze de tweede helft nog konden zien. Niet dat de show daarom snel afgehandeld zou worden, integendeel zelfs. Dankbaar om de ondanks de match toch nog aanzienlijke publieke belangstelling gooide de band zich in het strijdgewoel. Toch ook hier weer een moeilijke start, ‘Universe’ en ‘Scar’ openden met een mindere geluidsbalans en ook ‘Not Insane’ kon ondanks de ode aan de slachtoffers van Orlando nog niet echt overtuigen.
 Bizar misschien, maar toen scoorde Toby voor de Belgen en sloeg er bij K’s Choice de vonk in. ‘Phantom Cowboy’ blies ons zowat omver en ze piekten weliswaar een beetje laat , maar zeer overtuigend vanaf ‘Cocoon Crash’, ‘Not An Addict’ kreeg de oude eerlijkheid van de song terug en werd dankzij een uitstekend zingende Sarah Bettens van alle oude pathos verlost. Dat laatste mag eigenlijk ook gelden voor ‘Believe’ terug iets eerder in de set. Maar echt los ging het bij ‘Everything For Free’ en net op dat moment zat het erop. De songs van ‘Phantom Cowboy’ werken, en ik wil de band zo snel mogelijk opnieuw zien. Tijd ook dat we hier terug trots op zijn, dit is een van onze beste bands, en we hebben ze veel te lang uit ons hoofd gebannen.

Emma Bale

 Drie sterke vrouwen op de slotdag van Genk On Stage dus, want Anastacia Lyn Newkirk zou afsluiten, en zou dat doen met de nodige show, danseresjes , stage trapjes , glitter en dat soort dingen, en ze deed dat ook zeer professioneel, helaas kan ons dat voor geen meter boeien en willen we het instead nog even hebben over Emma Bale eerder op de avond.
 Laten we ze gewoon een ontdekking van Milow noemen, want ‘the voice’ is een beetje te ranzig en ruikt naar bedorven aardbeien. Milow dus, die ons eerder al Selah Sue schonk, waarvoor nog’s een dankjewel, en nu dit nog zeer jonge kind aan de wereld voorstelde een jaar of wat geleden. Hij maakte een singletje met haar, noemde dat ‘Fortune Cookie’ en dat zat vol waarheid blijkbaar, want Bale heeft wat ze moet hebben. Charisma, waar de teenage giechel wel nog moet uitgroeien, en vooral bizar veel talent. Ze schrijft fijne dingetjes en brengt die ontwapenend, gesteund door een band waar ze allemaal een diploma timing op zak lijken te hebben. Een heel fijne set, een getalenteerde zangeres en een karrevracht toekomst. Onthoud vooral ook dat nummer ‘Run’, catchy as hell, en niet meer uit je hoofd te krijgen na twee luisterbeurten. Emma Bale staat binnen een paar weken ook op Suikerrock trouwens, en yes, wij gaan daar ook zijn.


Genk On Stage klokte af op een flinke 80.000 bezoekers, iets minder dan vorige edities, maar dat had zo z’n redenen, aan de affiche zal het heus niet gelegen hebben. Koning voetbal en een lullig Belgisch regenzomertje hebben zeker meegespeeld in de keuze van een aantal mensen om voor de flat screen te blijven zitten thuis. Wel, ze hadden ongelijk. (as)

Anastacia


zaterdag 9 april 2016

Little Waves @ C-mine Genk

Stef Kamil Carlens

Fotoverslag : Little Waves Festival

Main stage
Milo Meskens
Glenn Claes
Stef Kamil Carlens
Villagers

Theater
Astronaute
Damien Jurado
William Fitzsimmons
Marble Sounds With Strings

Foto's en verslag op Rootstime

donderdag 10 maart 2016

Wim Mertens Trio @ C-mine Genk





Fotoverslag : Wim Mertens Trio

Met : Wim Mertens (piano, stem)
         Lode Vercampt (cello)
         Tatiana Samouil (viool)

Foto's en verslag op  : Rootstime

vrijdag 26 februari 2016

La Muerte @ Muziekodroom Hasselt



Fotoverslag : La Muerte

Met : Marc Du Marais,
        DeeJ,
        Michel Kirby,
        Tino de Martino,
        Christian Z

Foto's en verslag op : Rootstime